Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik krijg de kriebels zodra ik de eerste beelden van sneeuwval zie. Wintersport is iets waar ik altijd dol op ben geweest. Mijn moeder zou een standbeeld moeten krijgen van alle ski- en snowboardfanaten in Nederland. In die tijd, midden jaren zeventig, bestond de voorjaarsvakantie nog niet in mijn land.

Mensen hadden drie dagen vrij om carnaval te vieren, maar het was geen aaneengesloten week. Dat was moeilijk voor mijn ouders, want ze wilden rütschen en wedden. Een week in schuss. Mijn moeder begon toen een briefwisseling met het Ministerie van Onderwijs. Ik denk niet dat ze de enige was, want al snel had ze alles geregeld en was de jaarlijkse bedevaart naar de sneeuw een feit.

Ik was drie jaar oud toen ik voor het eerst op de toen nog korte ski’s stond. Ik kon niet remmen met mijn ski’s, dus ik liet mezelf gewoon vallen. In die tijd waren er nog geen bindingen die de ski’s tegenhielden als ze vielen. Ze waren met touwtjes om je benen gebonden. En als je viel, bleven ze in je nek haken of de touwtjes raakten los en dan knalde je ski als een raket naar het dal. Zo leerde je skiën op één ski. Ik was toen een jaar of veertien en toen het vroor, gaf de skileraar me een schnaps. Dat maakt je knieën los, was zijn redenering. Oude school.

Voor mij zijn de bergen, poeder en vers geprepareerde pistes als het tanken van een auto. Ik laad me helemaal op als ik over bospaden en hellingen slinger. Alleen al eraan denken geeft me energie.

Maar sneeuwgrotten bouwen in Zweden, langlaufen, wandelen in de sneeuw, met sneeuwscooters over meren rijden en eigenlijk alles wat met sneeuw, ijs en kou te maken heeft, maakt me gewoon extatisch.

Gelukkig is het dit jaar weer mogelijk. Ik ga de eerste piste nemen in Bulgarije, in de buurt van Sofia. Waar ga jij naartoe?

Fijne sneeuwdagen.