Het regent en we gooien de plannen om. In plaats van de boerenmarkt in de buitenlucht, wordt het een ontbijt met muziek in Duson. Ik heb er eerlijk gezegd niet zoveel vertrouwen in. Muziek, vroeg in de ochtend, koffie in plaats van whiskey en bier… Klinkt niet spannend. Ook het dorp waar we moeten zijn heeft op het eerste gezicht weinig rock-’n-roll. Er is één houvast: de muzikant. Geno Delafose is een gevestigde naam in de cajunmuziek met een Grammy Award op zak.

We parkeren tussen SUV’s en pick-up trucks. Flarden muziek waaien door de straat. Accordeon, bas, gitaar, drums. Voor het restaurant met open ramen en grote veranda staan de mensen buiten. Binnen is geen plaats meer. Getuige de lege borden hebben de meesten het ontbijt al achter de rug. Op tafel staan koelers gevuld met ijs en bier. Het is iets na tien uur in de ochtend.Eenmaal op de veranda is de muziek plots dichtbij. Cajunmuziek. Heel goede cajunmuziek! De dansvloer is vol. Er wordt een twostep gedanst. Ik zie jong, oud, man, vrouw, twee gezinnetjes, koppels en singles. De een met meer ritmegevoel dan de ander, maar iedereen danst vol overgave. En Geno ziet dat het goed is. Met tempo en ritme regisseert hij de dansvloer. Een oude man aan een tafeltje aan de zijkant koppelt zijn zuurstoffles af en waagt zich aan een paar pasjes. Een Lourdes-moment.

Natuurlijk vind je in de zuidelijke staten van Amerika geweldige steden en natuurgebieden, maar het zijn onverwachte momenten zoals in Duson die het reizen er zo bijzonder maken. Hoewel het politieke nieuws in kranten en op nieuwssites anders doet vermoeden is er onderweg niets veranderd. Gewone Amerikanen stellen zich open voor een buitenstaander die bij toeval even hun leven is binnengewaaid. Warm, spontaan en nieuwsgierig: ‘What the hell are you doing in this neck of the woods?’