Ik hou van de Ardennen, pardon, van Wallonië. De glorietijd, het verval, de wederopstanding, de taalstrijd met de Vlamingen, het leunen tegen Frankrijk, maar toch ook weer niet. Het heeft de streek een sterk eigen karakter gegeven. Om er echt tot door te dringen moet je een beetje moeite doen, het landschap doorgronden, de schoonheid in de gewone dorpen ontdekken, de mensen voor je winnen, deuren openen.

In de Condroz doet Wallonië er nog een schepje bovenop. De streek vormt de aanloop naar wat wij als de echte Ardennen beschouwen. Het is de overgang van het platteland naar het middelgebergte. Met een rustgevend landschap van golvende heuvels en eenvoudige boerendorpen. Het grote geluk zit er in kleine dingen. Om dat te ontdekken moet je je durven overgeven aan het ritme van de Condroz, aan een tempo dat lager ligt, aan een wereld die nog de menselijke maat heeft. Je moet de schoonheid willen zien van een robuuste vierkantshoeve, de tijd nemen om kaas te proeven bij een fromagerie, genieten van een vlinder die voor je uit fladdert op een zandpad dat tussen de velden door slingert.

Het liefst ontdek je de streek door er op de bonnefooi doorheen te zwerven. Kijken waar het toeval je brengt. Zo belandde ik in de heerlijke vallei van de Samson (riviertje), in de paardenstal van een vriendelijke hobbyboer en in de duivelsgrot van Crupet, een kunstwerk dat begin 20ste eeuw door de dorpelingen zelf is gebouwd. Onder aanvoering van meneer pastoor die de bouwers aanspoorde door hen af en toe een borrel in te schenken.

Tientallen nachten heb ik ondertussen in de Condroz geslapen. Op hoeves, campings, in dorpshotels, landhuizen, een kasteeltje en een boomhut. Wat waren de ochtenden in die hut mooi. Koffie zetten bij een vroegste licht, een plek zoeken op het dek en de dag langzaam tot leven laten komen. En als je denkt dat het niet mooier kan, landt er op amper een meter afstand een vogel die aan zijn concert te begint.