Vanaf de verharde Gunflint Trail buigt een glibberig modderpad af richting de Clearwater Historic Lodge, een honderd jaar oude houten lodge vol verhalen. Dat begint al bij de grondlegger, Charlie Boostrom. Als jongeman leerde hij jagen, vissen, vallen zetten en overleven van de Ojibwe. Hij verloor zijn hart aan de wilde natuur van het noorden en is er nooit meer weggegaan.
Charlie woonde de eerste tijd in een tent, net als de Native Americans, maar zijn aanstaande Petra wilde alleen met hem trouwen als hij een cabin zou bouwen. En dat deed hij. Ze leefden van het land, van de pelsjacht en daarna steeds meer van het toerisme. Dat laatste ging zo goed dat ze in 1926 de lodge bouwden, waarin ik nu verblijf.
‘Natuurlijk zijn de voorzieningen met de tijd meegegaan, maar niemand heeft de lodge grootschalig verbouwd,’ vertelt Anne Hof die samen met haar man Chris Witte de plek runt. ‘Onze taak is om het houten gebouw te behouden voor de generaties na ons. Een voorrecht. De lodge is geen strak luxehotel, maar draagt een bewogen en boeiend leven met zich mee.’
Ik drink koffie op de veranda, al snel mijn favoriete plek. Vanuit de stoel kijk ik uit over het water van Clearwater Lake. Het uitzicht is sinds Charlie en Petra hun gasten ontvingen nauwelijks veranderd. Het donkere water, de bomen, de verre rotsen. Het gebied is nog altijd goed voor 4.400 vierkante kilometer wildernis. En aan de Canadese kant van de grens ligt een beschermd park van nog eens deze afmetingen.
De regen tikt op het dak en de wind blaast golven op het meer. Wildernisgids Kerry Lane neemt me mee naar een van de rotsmassieven aan de andere kant. ‘Slecht weer?’ lacht Kerry. ‘Het is lastig peddelen met die golven. De regen is verder niet erg. Zo’n grijs gordijn heeft ook zijn charme.’
Dus varen we door een mistige wereld naar een aanlegplaats aan de voet van een steile basaltklif. Een pad naar boven is er niet. Daar denkt Kerry anders over. Dus klauteren we over rotsblokken en boomstammen naar boven.
Het panorama is inderdaad geweldig. Zelfs in de regen. Er is rondom niets te zien dat aan de aanwezigheid van mensen doet denken. Zo moet Charlie Boostrom zich honderd jaar geleden hebben gevoeld. Vrij. Ongehinderd. Nederig ook. Ergens beneden ligt de grens tussen Amerika en Canada.
Binnen de grenzen van de Boundary Waters Canoe Area Wilderness zijn geen lodges, enkel kleine kampeerplekken. Een bescheiden aantal moderne voorzieningen ligt, zoals mijn lodge, aan de rand en aan de toegangsroute, de Gunflint Trail. De eigenaren kennen elkaar en vormen een hechte gemeenschap. Gehard door de uitdagingen van een geïsoleerd gebied. ‘Je bent in de wildernis meer op jezelf en je buren aangewezen dan in de bewoonde wereld,’ zegt Kerry. ‘Heb je een probleem, dan moet je die eerst zelf zien op te lossen.’
‘Toen ik hier net kwam, werd ik met reserve bekeken,’ herinnert hij zich. ‘Logisch, want je hebt veel mensen die maar één toeristenseizoen blijven. Sinds ze in de gaten hebben dat ik zelfs ’s winters in de Boundary Waters woon, word ik geaccepteerd als one of them.’
De jeep, kano op het dak, glibbert over het modderpad terug naar de Clearwater Historic Lodge. In mijn kleine, rustieke kamer trek ik warme kleding aan om daarna vanaf de veranda te kijken hoe het langzaam avond wordt. Ik luister naar het gefluit van een verre vogel. Twee andere gasten komen vanaf het meer de trap van de veranda opgelopen. Zonder erg in de rest van de wereld gaan ze door de klapdeuren naar binnen. Later blijkt dat hij haar zojuist ten huwelijk heeft gevraagd.
Eigenaar Chris had het me eerder die dag al verteld: ‘Deze plek doet iets met mensen. Ver weg van alle ruis van het dagelijks leven. Het kost soms even tijd om je aan het ritme van de wildernis over te geven, want we zijn gewend om de wereld onze wil op te leggen. Maar dat werkt op deze plek niet. Je moet het doen met wat de natuur voor je in petto heeft. Zodra het lukt om je daarbij neer te leggen, vind je zoveel rust. Dat gun ik iedereen.’
Een dag later maak ik met Kerry een tocht naar een afgelegen uitkijkpunt. We wachten in de lodge tot de beloofde opklaringen arriveren. De golven op het meer hebben plaatsgemaakt voor een gladde spiegel. En als we aan land omhoogklimmen kijken we tot ver voorbij de horizon.
Kerry heeft me een droomuitzicht beloofd, dus volg ik zijn spoor door het dichte woud. Het pad is soms bijna volledig overwoekerd en nauwelijks herkenbaar. Druppels glinsteren aan glanzend blad, boomstammen zijn ingepakt in mos en bloemen gaan toch nog even open in het zonlicht dat door de takken glipt. Eenmaal boven volgen we de bergrug tot de wereld zich opent en … BAM! Eindeloos uitzicht over meren, rotsen en bossen, tot voorbij de Canadese grens.
We zitten, praten en genieten van de diepe stilte. Twee ijsduikers trekken een mooie V in het zwarte water van het meer onder ons. Terwijl het daar beneden al voorzichtig donker wordt, zitten wij boven nog in het laatste licht dat roze, oranje en tot slot goud kleurt. Zodra de zon verdwenen is, maken we haast om terug naar de boot te lopen. Vergeefs proberen we de duisternis voor te blijven.
Op de laatste steile afdaling moeten onze schijnwerpers aan. Boven de bergrug staat een half maantje, aan de hemel verschijnen steeds meer sterren en misschien, heel misschien, zien we vannacht het noorderlicht.
De ruim 90 kilometer en doodlopende Gunflinttrail gaat dwars door de Boundary Waters Canoe Area Wilderness. Goed voor bijna 2.000 kilometer kanoroutes en 21 hikingtrails die variëren van een paar uur tot een hele week. Eenmaal weg van de lodges en campsites kun je dagenlang niemand tegenkomen. Klik hieronder voor informatie over routes, permits, gidsen en uitrusting. Let op: permits worden uitgegeven op volgorde van aanmelding.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.