Rechts en links van de rechte weg naar Hackberry staat het land onder water en zien we kleine bootjes met vissers die fuiken ophalen. Het is crawfish season, het jaargetijde waarin rivierkreeft wordt geoogst. Het staat de komende dagen regelmatig op het menu. In cake, soep, salade, boudin (soort worst), gegrild, gefrituurd of gekookt. ‘En hoe gekruid wilt u het hebben meneer: gewoon, heet of superheet?’
In het Cajun Heartland, grofweg gelegen tussen Lafayette, Lake Charles en Alexandria, zijn ze trots op hun eigenzinnige keuken. Het is niet alleen cultureel erfgoed dat voortkomt uit een bijzondere geschiedenis, maar bovenal een sociaal bindmiddel. ‘Voor ons is elk gesprek een goed excuus om het over eten te hebben,’ zei Donnie Glyenn vanochtend nog, toen hij ons meenam voor een fietstocht door Lake Charles.
Dat was overigens een mooi ritje. Lake Charles is echt en puur. Zonder opsmuk. Oude houten huizen in het Charpentier-district, lanen vol bloeiende bomen, een typisch Amerikaanse Broad Street met grote bakstenen panden en aan de horizon soms de verre installaties van de gas- en olie-industrie die de streek welvaart hebben bezorgd.
Terwijl wij Donnie met zijn driewieler en muziekbox volgen door de straten, komt het gesprek telkens terug op eten. ‘Of we nu chillen of in de winkel in de rij staan, het gaat altijd over recepten, manieren van koken, speciale kruiden en geheime ingrediënten die we niet verklappen. Oh yeah, in Louisiana we love to feed you.’
De weg nadert ondertussen een T-splitsing. Rechtsaf gaat het naar Texas, linksaf naar het kleine stadje Cameron. Aan de overkant van de weg staan huizen op hoge palen: Holly Beach. Tot begin dit millennium was het een levendige gemeenschap, maar verschillende orkanen en almaar stijgend zeewater hebben het onmogelijk gemaakt om er permanent te wonen. Het is nu een plek voor weekendjes weg en vakantie. Een mooie bevoorrechte plek, dat wel.
Een ferry brengt ons naar Cameron, een plaatsje dat het lot van Holly Beach probeert te ontlopen. Aan het water eten we cajunspecialiteiten in de Lighthouse Bend, een restaurant, resort, winkel en haven, allemaal gefinancierd door Venture Global LNG, dat een grote gasterminal in het stadje heeft.
De tafel wordt gevuld met onder meer crab cake (van Louisiana Blue Crab), eieren met gegrilde oester erop, boudinballetjes (typisch gerecht waarover later meer), salade met geroosterde garnalen en voor de liefhebbers een Gulf Coast Gumbo, een kruising tussen een stoofpot en een dikke soep met onder meer kip, worst, aardappels en groente.
Deze gumbo vertelt het verhaal van de streek. Natuurgids Anne Klinke: ‘Het zuidwesten van Louisiana heeft een bijzondere geschiedenis. Het is een melting pot van native Americans, Spanjaarden, Fransen, Engelsen en African Americans. De grens tussen Texas en Louisiana lag lange tijd niet precies vast waardoor er ook soepel met wetten en andere regels werd omgegaan. Dat heeft onze samenleving én onze keuken gevormd.’
Het begrip ‘cajun’ is ook aan die historie te danken. Het komt van de term ‘Cadiens’ die verwijst naar Arcadia, een gebied in noordoost Canada (grofweg het huidige New Brunswick, Nova Scotia en Prince Edward Island). De Franstalige bevolking moest er in de 18e eeuw op de vlucht en een groot deel was welkom in het toenmalige Spaanse Louisiana… Het verklaart de vele Franstalige namen en de eigen taal, hoewel die door steeds minder mensen wordt gesproken.
Grenzen. Ook het landschap zelf gaat er soepel mee om. Het is soms lastig te zien waar het land ophoudt en het water begint. En andersom. We volgen de Creole Nature Trail, een van de 57 Scenic Byways in de Verenigde Staten met de nationale status van All-American Road. In totaal is hij 288 kilometer lang en gaat door het meest ruige deel van Louisiana. Goed voor honderden soorten vogels, vlinders, slangen, krabben en de blikvanger: de Amerikaanse alligator.
Op de Pintail Drive, een sightseeing-rondje aan de trail, hoeven we niet ver te rijden voor we onze eerste alligators zien. Waakzaam liggend in het gras, naast een moerasachtig stuk land en water. Anna Klinke vraagt zich af waarom het dier zo actief oplet en heeft even later het antwoord: ‘Kijk rechts, daar zwemmen twee kleintjes, nee drie, vier!’
Onze opwinding zet de moeder alligator in beweging. Ze komt omhoog, laat haar enorme bek met tanden zien en loopt dan traag richting het water. Daar laat ze zich weer zakken. Deze keer met haar enorme kaken onze kant op. Alsof ze ons wil vertellen dat ze er klaar voor is, dat we beter uit de buurt kunnen blijven.
Cajun. De term is veelomvattend. Het gaat over mensen, de keuken en de muziek. De Cajuns zelf zijn er trots op. Zo ook chef-kok Roman Ardoin van de Salt Revival Oyster Co. in Lake Charles. Zijn familie is niet over zee gekomen, maar via de Mississippi. Hij houdt van de zuidelijke keuken. ‘Cajun heeft invloeden van Native Americans, uit West-Afrika, Frankrijk en Spanje. Daarnaast is het sterk gebaseerd op lokale ingrediënten. Je maakt gerechten met wat er voorhanden is. In Louisiana zijn we verwend. Je vindt hier alles. Van vis en schaaldieren tot goed vlees en verse groente. En dat het hele jaar door!’
Ondertussen dringen we steeds dieper door in Cajun Heartland, het gebied rondom de stad Lafayette. Regen heeft ons plan in de war gestuurd. De boerenmarkt moeten we vervangen door een ontbijt met muziek in Duson. Wat een verrassing. In plaats van een wat suf begin van de ochtend, spat de energie van het podium en de dansvloer van het Naq’s N’Duson-restaurant.
Muzikant Geno Delafose is een gevestigde naam in de zydecomuziek. ‘Ik ben met deze muziek opgegroeid, stond op mijn zevende al op het podium,’ vertelt hij tijdens een korte pauze. ‘Mijn vader had een band en mijn broers spelen ook. Het zit in mijn bloed. Het verschil tussen cajun en zydeco? Zydeco is zwaarder, heeft meer bas en hangt naar de blues. Cajun is wat lichter met viool of orgel.’
Geno heeft vandaag drie optredens op verschillende plekken in zuidwest Louisiana. Hij haalt de schouders erover op. ‘Dat is het leven van een muzikant’, lacht hij, terwijl hij terugloopt naar het podium. Zodra hij zijn accordeon aan het werk zet wordt er weer gedanst. Linedance, onestep of twostep. Op de tafels zijn de borden van het ontbijt vervangen door grote emmers met bier en ijs. Het is tien uur ’s ochtends op het platteland van Louisiana.
Met Lafayette als uitvalsbasis ontdekken we het broeierige Cajun Heartland. We slenteren door Jefferson Street met zijn leuke winkels, koffietentjes, restaurants en de laatste Borden’s Ice Cream Shoppe van de VS, geopend in 1940. We bezoeken een openluchtmuseum over de Cajun-historie en gaan naar de Tabasco-fabriek die in 1868 door de familie McIlhenny is opgericht. Tijdens een tocht door de Atchafalaya Basin – met 5700 vierkante kilometer het grootste moeras van het land – zien we een wereld van traag stromend water, dijken, kreupelhout, moerascipressen. De bayou.
Voor we teruggaan naar Lafayette, wacht de excentrieke Tait Martin van Wildcat Brothers Distilling ons op voor een rumproeverij. ‘Het eerste glas is een waarschuwingsschot. Je lichaam vermoedt een moordaanslag en schiet in de verdediging. Bij het tweede glas kun je gaan proeven. Je lichaam denkt dat je niet zo dom bent om twee keer vergif in te nemen en staat open voor smaak.’
Tait praat vol passie over de rum en de manier waarop het hier gemaakt wordt. ‘Dit is de Napa Valley van suikerriet. Daar maakten onze voorouders al gebruik van. Die stookten geen whiskey, maar maakten rum met wat er verder nog voorhanden was aan fruit en kruiden. Daar experimenteren wij nu ook weer mee. Dat is spannend.’
We bekronen onze reis door Louisiana’s Heartland ’s avonds bij The Cajun Table met grote schalen rivierkreeft. Het is crawfish season, dus druk. Er rest nog één dilemma: wil ik ze heet of superheet?
Spaans, Frans, Afrikaans, Native American, West-Europees, Mexicaans. Dankzij alle mogelijke invloeden is zuidelijke keuken ronduit opwindend. Proef en durf te experimenteren met alles wat local is.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.