Mijn blik dwaalt over ongerept groen tot aan de horizon. Dichtbegroeide heuvels lijken te bewegen als een kolkende zee. Samen met Enrique, onze gids en chauffeur en mijn vrouw Annette, ben ik op weg naar Cahuita aan de Caribische kust, lichtelijk versuft, want Enrique joeg ons vanochtend om vijf uur uit bed. ‘Er is veel te zien vandaag,’ beloofde hij. Dat was niet helemaal waar. Er is elke dag veel te zien in Costa Rica.
Parque Nacional Cahuita is relatief klein, maar het heeft een verbazingwekkende verscheidenheid aan flora en fauna, plus witte zandstranden en een van de laatste nog levende koraalriffen in Costa Rica. Het wandelpad leidt ons over gladde houten planken door de jungle.
Hoog boven ons linkt een vreemd, diep gegrom uit de bomen. Brulapen! Ze hebben ons gespot en proberen ons weg te jagen met hun akelige roep. ‘Soms plassen ze vanuit de boom naar beneden,’ waarschuwt Enrique.
Afwisselend tussen jungle en strandstuiten we steeds op nieuwe jungletaferelen en mooie strandjes. We verwonderen ons over de diversiteit van oude reusachtige bomen, mangrove bossen, kleine lagunes en moerassen. Eén boom springt er letterlijk uit: de sandbox tree (zandkokerboom). De gladde, grijze bast is bedekt met een tot twee centimeter lange, kegelvormige stekels. Het witte, melkachtige sap van deze boom is zeer giftig en werd door vissers gebruikt als visgif en door de inheemse bevolking als pijlgif.
In korte tijd zien we de soortengeelbuikvliegenvanger, pelikaan, de opvallende fregatvogel ne de prachtige toekan. Heb ik de zebravlinder, de groene mot en de oranje passiebloemvlinder al genoemd? Ah, het is prachtig. Maar het spektakel is nog niet voorbij.
Kort daarna zien we twee neusbeertjes druk snuffelend in het gebladerte op zoek naar iets eetbaars. Ze worden helemaal niet gestoord door onze aanwezigheid en komen tot op armlengte afstandTwee uur later stappen we weer in de auto. Vijf minuten later trapt Enrique op de rem. Hij wijst naar een boom zo’n twintig meter verderop. Annette gilt van vreugde. Ik realiseer me dat het een luiaard moet zijn – daar een glimp van opvangen was haar enige wens voor deze reis.
De drietenige luiaard lijkt het zich gemakkelijk te hebben gemaakt in de takken. Beide handen rusten onder zijn kin en hij staart rustig de wereld in. Luiaards staan bekend om hun zeer langzame bewegingen en lange rustperioden. Beide kenmerken zijn te danken aan hun extreem lage stofwisseling, die weer gebaseerd is op een plantaardig dieet met weinig voedingsstoffen. In hun vacht groeien algen, waardoor ze een groenige kleur krijgen. Dit camoufleert ze ook voor hun roofdieren, zoals grote katten of roofvogels.
‘Laten we eens kijken wat de natuur ons wil laten zien.’ Anselmo Harriett tilt zijn telescoop op een statief op zijn schouders en gebaart ons hem zo stil mogelijk te volgen. Annette en ik zijn te gast in het privénatuurreservaat Selva Bananito, dat 1750 hectare groot is. Slechts 350 hectare is gecultiveerd, inclusief akkers, stallen en lodges – de rest is ongerept, primair regenwoud.
Anselmo sluipt voor ons uit over paden, weiden en bossen en laat ons de ontwakende dierenwereld zien in de vroege ochtend voor zonsopgang. Op takken en in struiken ontdekken we kleurrijke dieren met al even exotische namen: een schuitbekreiger, een witvoorhoofdtiran en een helmbasilisk.
Selva Bananito is een pionier van privénatuurreservaten in Costa Rica. Eigenaar Jürgen Stein is een derde generatie Duitse emigrant.
Terwijl we het terrein verkennen, betreden we een 20 meter brede en ongeveer 400 meter lange groenstrook. Dan loopt Jürgen naar een iuit de kluiten gewassen garage en haalt er een gigantisch rood mechanisch insect uit. We kunnen onze ogen niet geloven: het is een helikopter. ‘Nee, het is een gyrocopter,’ corrigeert Jürgen. ‘En veel veiliger dan een helikopter. Wie wil er eerst?’ Opgewonden als een zesjarige steek ik mijn hand op. Nog geen tien minuten later stijgen we op. In de open gyrocopter kijk ik uit over kilometers sapgroene boomtoppen. Een broccolibos, noemt Jürgen het. Tranen van ontroering springen in mijn ogen.
‘Het landgoed strekt zich uit tot een hoogte van 640 meter. Daar grenst het aan het nationale park La Amistad, dat in 1983 door Unesco tot werelderfgoed werd verklaard.’
We draaien ons om en vliegen richting zee. ‘Zie je dat kleine eilandje daar voor je?’ vraagt Jürgen. ‘Dat is Uvita. Columbus ging er in 1502 achttien dagen aan land en maakte het eerste contact met de inheemse bevolking.’
Urbano Chavez slaat een energiek figuur. 47 jaar oud, nul rimpels, geen grijze haar te zien. Wat is het geheim van zijn jeugdige verschijning, wil ik weten. Hij glimlacht bescheiden, wijst naar ons eten en antwoordt: ‘Biologisch voedsel.’ We verorberen gretig de maaltijd van rijst, ei en tarowortel. We hebben er tenslotte drie uur wandelen door regenstromen, moerassen en steile beklimmingen opzitten. Nu zitten we te smikkelen in de houten hut van Urbano’s familie, zijn zoontjes Maximiliano en Ketelik kijken nieuwsgierig toe.
Er wonen ongeveer 36 mensen in het afgelegen dorp Jamaikari in de Talamanca-regio in het oosten van Costa Rica. Hun belangrijkste bron van inkomsten is landbouw, vooral de verbouw van bananen, yuca en platanen. Slechts weinigen verdienen extra geld aan bezoekers, zoals Urbano. De Cabécar-dorpen zijn uniek omdat de huizen niet gegroepeerd zijn rond een centrale plek, maar verspreid staan, soms kilometers uit elkaar.
Veel mythische en archaïsche gebruiken bepalen nog steeds het dagelijks leven van de Cabécar, met 17.000 leden de grootste inheemse groep in Costa Rica. Wil je vissen of jagen? Eet dan van tevoren geen hete saus. Wil je nachtmerries voorkomen? Wrijf houtskool op je gezicht. Wil je het bos in? Bedank dan van tevoren alle geesten van het bos. Toon ze respect en vraag om toestemming.
Een snelle stop in Santa Rosa National Park geeft ons de kans om de Rio Celeste-waterval te bewonderen, die velen beschouwen als Costa Rica’s mooiste waterval. En dat komt vooral door de kleur van het intens lichtblauwe water, die ontstaat door de verstrooiing van zonlicht op het aluminosilicaat dat in de rivier zweeft. Inheemse volkeren geloofden dat goden de lucht blauw kleurden en de Rio Celeste gebruikten om hun penselen in af te spoelen.
We beginnen alert aan onze volgende etappe: de rondwandeling Las Pailas in Guanacaste National Park. We kijken naar een agoeti die knabbelt aan fruit. Agoeti’s, knaagdieren, zijn ongeveer zo groot als bevers. Talloze oranjekleurige monarchvlinders kruisen ons pad en een vreemde geur dringt onze neusgaten binnen: zwavel. Een paar minuten later doemt een onvergetelijk beeld voor ons op: de jungle kookt! Fumarolen stoten stinkende dampen uit. Modderpoelen sissen en borrelen.
We pauzeren bij een stoomgat in het droge bos. Dan krijgen we bezoek. Het is een zwarte leguaan die zijn schuilplaats in de boom heeft verlaten op zoek naar een plek om te zonnebaden. De hagedis wordt meer dan een meter lang. Jagers waarderen zijn vlees; men zegt dat het malser is dan dat van kippen.
De lodge hult zich in complete duisternis. Showtime voor Adolfo Quesada, manager en gids van La Tigra. In de kegel van zijn fakkel laat hij ons de sterren van de natuur op het terrein zien: de zandloperboomkikker, brulkikkeren mahonieboomkikker.
De volgende ochtend sjokken we weer diep het bos in, beschut tegen de zon door meer dan zeventig verschillende boomsoorten, waaronder vissenstaartpalmen, Spaanse ceders, wandelende palmen en gouden regenbomen.
We verwonderen ons over onvermoeibare bladsnijdermieren, de kuifsjakohoen en ijverige mariolabijen. Die laatste produceren een geneeskrachtige honing die door veel ticos – een term die wordt gebruikt om een inwoner van Costa Rica aan te duiden – wordt gebruikt voor een verscheidenheid aan oogproblemen. De honing is ook effectief bij het genezen van infecties, pijn, ademhalingsproblemen en als antisepticum voor wonden.
Adolfo neemt ons mee naar het herbebossingsproject van La Tigra. Het idee is om een zogenaamde biologische corridor te creëren waardoor gescheiden bosgebieden weer met elkaar worden verbonden door herbebossing. In de afgelopen jaren is er 46 hectare beschermd bos gecreëerd en zijn er meer dan 3000 bomen geplant dankzij donaties. Dit nieuwe bos biedt essentiële bescherming voor dieren die het doorkruisen. Voor de herbebossing worden alleen inheemse, vaak bedreigde boomsoorten gebruikt, zoals de twee exemplaren van de endemische en zeldzame de tostadoboom die Annette vandaag plant.
En dan, tijdens het eten, komt mijn heimelijke wens voor deze reis eindelijk uit. Ik krijg de geheime ster van het land voor mijn lens: een roodoogmakikikker. Ik sta op slechts twee meter afstand van onze borden bij een groene plant, naast me staat Adolfo, die assisteert met een paraplu en lamp. Niets lijkt te ontsnappen aan de felrode ogen van de amfibie. Hij heeft me al ontelbare keren aangekeken, vanaf ansichtkaarten, prentenboeken of als knuffel in de museumwinkel. Eindelijk kan ik de blik beantwoorden.
Klaar om de bruisende schoonheid van Costa Rica te ontdekken? Van weelderige regenwouden tot verborgen stranden, jouw avontuur wacht op je. Ontdek meer en begin vandaag nog met het plannen van je reis op de officiële website van Visit Costa Rica.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.