Kolarbyn is een soort paradijs voor hen die echt één willen zijn met de natuur. Koken doe je op je eigen vuur dat je zelf maakt. De afwas doe je in de beek. Water komt uit de waterput. Het toilet is een houten huisje in het bos. Je behoefte doe je in een gat en dat bedek je met aarde zodat er geen geur is en de uitwerpselen direct composteren. Ik ben op veel zogenaamde eco lodges geweest, maar dit is eco in haar meest pure vorm.
“Wow, gaan we daar slapen,” roept mijn vriendin Silvia en wijst naar een soort plaggenhut. En dat zijn deze houtskoolmakershuisjes eigenlijk ook. Een paar planken, bestreken met teer en bedekt met aarde waar planten opgroeien. Effectief tegen kou en regen. Met een klein vuurtje erin en twee bedden bedekt met stapels wollige schapenhuiden. Knusser dan knus. Precies wat de houtskoolmakers nodig hadden. Want weg konden ze niet.
Houtskool, veel houtskool, was nodig voor de alom aanwezige ijzerindustrie. En de houtskoolmakers voorzagen in die behoefte. In het midden van de open plaats wanneer je Kolarbyn binnenkomt, staat een grote stapel tegen elkaar gestapelde boomstammen. De grondstof voor houtskool. “Men bedekte het hout met turf en aarde,” vertelt Malin Bruce, eigenaresse van Kolarbyn. “Dan stak men het hout vanaf de bovenkant in het middelpunt aan. De kunst is om het hout heel langzaam te laten smeulen en niet te laten branden,” weet Malin. “Daarom moesten de houtskoolmakers dicht bij het smeulende hout blijven. Naar huis gaan was geen optie, dus bouwden ze deze huisjes en woonden gedurende het seizoen in het bos.”
Tegenwoordig is het bos de inkomstenbron en zijn de ijzerwinning en de houtskoolproductie een verhaal uit het verleden. Het duurt enkele decennia, maar dan is een kaalgehakt bos gelukkig weer terug gegroeid in haar oude glorie. Een sprookjesachtige magneet voor natuurliefhebbers.
Voor enkele dagen is het geweldig om even helemaal één te zijn met de natuur. Lekker fikkie stoken, houthakken, water halen. Je bent er de hele dag mee zoet. De traagheid van het bestaan, is hier de luxe.
Pure luxe zijn ook de drijvende sauna’s van Kolarbyn. Een grote houten ton en een zwart geteerde hut die op pontons in het aanpalende meer drijven. Ieder aan een kant van het meer. Lekker privé. Je stookt ze op met hout. Uiteraard. “Zal ik er nog een blok op gooien?” vraagt Silvia. De thermometer wijst inmiddels 90 graden en het zweet druipt uit iedere porie van mijn lijf. Het deurtje van de oven gaat open en ik gooi nog een fikse scheut water over de kolen van de kachel. Het stoom valt als een kokende deken over ons heen. “Aaargh,” roepen we in koor en sprinten de sauna uit om met een plons het verfrissende water in te duiken.
Terug in het kamp staat in de vuurplaats de zwartgeblakerde ketel nog steeds halfvol op kleine gloeiende kooltjes. Ik leg wat stukjes berkenhout erbij en al snel likken kleine vlammen langs de ketel. Zouden de houtskoolmakers ook de luxe van verse koffie hebben gekend?
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.