Traag verlaat het treintje het station van Zermatt. Alsof de locomotief nog maar eens wil benadrukken dat snelheid in het hooggebergte een relatief begrip is. Toen het spoor in 1898 klaar was, haalden de wagons een gemiddelde snelheid van 7,2 kilometer per uur. Traag, zeggen we nu. Maar destijds verkortte het de reistijd van meer dan een halve dag klimmen en klauteren tot een uurtje ontspannen rijden. Snel dus.
Rechts komt boven de daken van het dorp de Matterhorn tevoorschijn, de ster van de show. Met 4.478 meter niet de hoogste berg van Zwitserland maar wel de bekendste. Zonder deze markante top was Zermatt nooit uitgegroeid tot een van de beroemdste en ook exclusiefste bergdorpen van de Alpen.
Ik ben op weg naar de Gornergrat op 3.089 meter. Daar staat sinds 1907 het hoogstgelegen hotel van Zwitserland: het Kulmhotel. Het is mijn slaapplaats voor vanavond. Bovendien gaat er wat moois en exclusiefs gebeuren: Dining with the Stars. Dat betekent dat astronomen van de universiteit Bern uitleg komen geven over de sterrenhemel. Geholpen door de telescoop die in één van de hoteltorens verborgen zit. Gezien de hoogte en het gebrek aan lichtvervuiling is dit één van de beste locaties in Europa om de hemel te bestuderen. Tenminste, zolang het een heldere avond is. Zoals vandaag.
Aan boord van het treintje zitten wintersporters, dagjesmensen en een enkele hotelgast met koffer – zoals ik. De rit is bij de skipas inbegrepen en de afdaling vanaf boven de 3.000 meter hoogte hoort tot de hoogtepunten van wintersport in Zermatt. Als ik door het raampje naar buiten kijk en de hellingshoek van de bomen zie, wordt me duidelijk hoe steil we omhooggaan. Op sommige stukken tot twintig procent. Bij de bouw in de 19e eeuw moet dit een wereldprestatie zijn geweest. De eerste elektrische tandradbaan ter wereld.
De trein tokkelt door het bos, tussen takken door waar af en toe de Matterhorn opduikt. Die machtige klomp steen heeft al meer dan vijfhonderd klimmers het leven gekost. Een drama dat de mythe alleen maar voedde. De bewoners van Zermatt waren ooit fel tegen de spoorlijn: ze vreesden hun werk als dragers te verliezen. Het was vergeefs protest. De vooruitgang laat zich nu eenmaal niet tegenhouden. Zoals op meer plaatsen in de Alpen verdween het beroep van drager maar kwamen er andere posities voor terug. Innovaties zoals de Gornergratbahn brachten meer bezoekers naar Zermatt en die hadden gidsen nodig, een slaapplek, restaurants om te eten en winkels met souvenirs. De spoorlijn was tot eind jaren twintig alleen ’s zomers open.
Boven de boomgrens ontvouwt zich een panorama. Links de diepe dalen, rechts opnieuw de Matterhorn. Niet vreemd dat klimmers in de 19e eeuw droomden van de top. Uiteindelijk werd het een race tussen de Italiaan Jean-Antoine Carrel en de Engelsman Edward Whymper.
Het resulteerde in een van de meest iconische verhalen uit de 19e eeuwse bergsport. Jean-Antoine was uit patriottische motieven met zijn team vanaf de Italiaanse kant begonnen en deed het rustig aan. Toen Whymper ervan hoorde besloot hij dat er geen seconde te verliezen was. Zijn team pakte de spullen bij elkaar en begon op volle snelheid. Met succes, want op 14 juli 1865 stond het team van Whymper om 13.40 uur op de top. Deze prestatie zou voor altijd worden overschaduwd door de ramp die tijdens de afdaling volgde. Een van de Engelse klimmers gleed uit en sleurde in zijn val drie klimpartners mee. Van een glorieuze zegetocht door Zermatt was geen sprake meer…
Dramatische verhalen zoals die van Whymper dragen wel bij aan de mythevorming en de bekendheid van een berg. Daarnaast is de ongebruikelijke vorm van grote schoonheid. De punt, de lichte draai die erin zit, de steile wanden rondom.
Bij het eindstation stappen de wintersporters op hun ski’s, de wandelaars richting het terras van het Kulmhotel. Ik check in en open het raam van mijn kamer: de Matterhorn, recht voor me. Als de dagjesmensen vertrekken, daalt stilte over de berg. Alleen de wind giert, en de lucht kleurt blauwgrijs. Zoveel bergwereld voor zo weinig mensen – pure luxe.
Het wordt een heerlijke avond met fondue, een boeiende presentatie over de sterrenhemel en een bezoek aan de telescoop die in een van de hoteltorens verborgen zit. Het begint met het diner en een boeiende introductie. Het is de bedoeling dat we vanavond een beetje wegwijs worden in de chaos van lichtjes aan de sterrenhemel. Wat is wat en waarom? Dat we voortaan weten waar we naar kijken.
Het lijkt mij nogal ambitieus, maar naarmate de avond vordert, hoe duidelijker de dingen worden. Zo leer ik Sirius, Jupiter en Orion te herkennen. En de Poolster, die helemaal niet de helderste ster blijkt te zijn. Ik moet hem zoeken via de onderste twee sterren van de Grote Beer. Als je daar de afstand van neemt en die maal vijf doet, eindig je bij de Poolster. Simpel. Daar ligt dan ook meteen het noorden.
Tot slot beklimmen we een van de torens voor een blik door de telescoop. Het licht van sommige hemellichamen deed er 20.000 jaar over om hier te komen. ‘Toch kijken we waarschijnlijk niet naar sterren die al zijn uitgedoofd,’ zegt astronoom Jesse Weder. ‘De meeste leven miljarden jaren. De kans dat er eentje net in die 20.000 jaar verdwijnt, is klein.’ Ik kijk en voel me minuscuul – en tegelijk intens levend.
Het eerste dat de volgende dag tot mijn bewustzijn doordringt is het uitzicht op de Matterhorn. Het woord ‘magisch’ is jammer genoeg aan inflatie onderhevig en wordt voor allerlei onnozele gebeurtenissen gebruikt, maar dit… Het bovenste puntje van de berg gloeit in de opkomende zon. De hemel erboven kleurt allerlei tinten roze. Nou, dat dus. M.A.G.I.S.C.H.
Een enkele andere hotelgast trotseert de ochtendkou van twintig graden onder nul. Het duurt nog even voor de eerste dagjesmensen naar boven komen om te skiën, van het uitzicht te genieten, een bezoek te brengen aan de kapel of het museum ZOOOM de Mattherhorn, de interactieve tentoonstelling over bergen, de Matterhorn en het klimaat. Je kunt er een virtuele parapentevlucht rond de Gornergrat maken. Magi…. O nee.
Ik geniet van de ontwakende bergwereld tot in de verte het eerste treintje over de Gornergratbahn naar boven kruipt. Tijd voor het ontbijt.
Er zijn drie manieren om sterren te kijken in Zermatt. Vanuit het dorp met je hoofd in je nek, als je op 3.000 meter hoogte blijft slapen óf als je een ticket boekt voor Dining with the Stars van de Gornergratbahn. In de laatste twee gevallen is bij helder weer een prachtige sterrenhemel gegarandeerd. Op deze hoogte is er nauwelijks lichtvervuiling. Alleen al de treinrit – omhoog in het licht, omlaag in het donker – maakt het onvergetelijk.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.