Het water raast om ons heen als we vertrekken door het gletsjerdal, terwijl de wolken blijven haken aan de grillige bergtoppen boven ons. De lente heeft het Iberisch Schiereiland doordrenkt, en de stuwdam van Cavallers stroomt over van het zilveren smeltwater dat zich een weg baant door de ongerepte natuur. Onze bergschoenen kraken op het graniet. Rugzakken verschuiven. De lucht is fris, zwaar van dennengeur en dooi.
‘Dit dal is als een ruggengraat van onderling verbonden meren,’ zegt Juan Marc Henares, een lokale gids en gepassioneerd freerider. ‘En nu is het een magisch moment: er ligt nog sneeuw hogerop, maar de Carros de Foc-wandelaars zijn nog niet gearriveerd.’
We trekken dieper het Aigüestortes Nationaal Park in, onze harten bonzend van de klim. Federico Borreti, een Italiaanse gids die zich in Catalonië heeft gevestigd, wijst ons op sneeuwplekken, lentebloemen en met korstmos bedekte rotsen. ‘Nog zo’n vijfhonderd hoogtemeters te gaan,’ grijnst hij.
We springen over smeltwaterbeekjes, steken groene weiden en gladde stenen over, en pauzeren bij watervallen die klinken als applaus. Net als onze benen beginnen te protesteren, doemt daar de berghut op—Ventosa i Clavell, verscholen onder de puntige toppen van de Travessany. De lucht wordt stil. We ademen diep in. Deze plek bereiken draait niet alleen om altitude, maar vooral om attitude.
We zijn in de Catalaanse Pyreneeën voor Open Mountain, een jaarlijks evenement georganiseerd door het gerenommeerde merk Helly Hansen. Maar dit is geen doorsnee wandelweekend. Open Mountain is een wereldwijde beweging—actief in meer dan twintig landen—die mensen opnieuw wil verbinden met de natuur en een verantwoorde bergcultuur wil bevorderen.
‘Ons doel is om de bergen open te stellen voor iedereen—op een veilige en plezierige manier,’ zegt Oriol Casanovas, brandmanager van Helly Hansen Spanje. ‘We delen hier de kennis van mensen die dagelijks in het hooggebergte werken en leven, zodat jouw ervaring veiliger en rijker wordt.’
In Spanje is Open Mountain een totaalervaring. Deelnemers brengen twee nachten door in een berghut, beklimmen de top van de Montardo, en leven zij aan zij met doorgewinterde outdoorprofessionals. ‘We willen mensen laten zien dat je van de bergen kunt genieten zonder angst—met de juiste voorbereiding en in goed gezelschap,’ legt Oriol uit. Het team is net zo divers als het terrein: berggidsen, reddingswerkers, meteorologen, skiërs en natuurfotografen delen allemaal dezelfde liefde voor het hooggebergte. Vamos!
Op ruim 2.200 meter hoogte biedt de hut Ventosa i Clavell een van de spectaculairste uitzichten van de Pyreneeën. Beneden weerspiegelen de donkere wateren van Estany Negre (‘zwarte meer’) de ruige bergkammen en naaldvormige toppen—sommige rijzen tot boven de 3.000 meter. De duizelingwekkende Pa de Sucre, de Punta Harlé en de majestueuze, stenen piramide van de Besiberri Nord snijden als dolken door de lucht.
Maar een berghut betekent voor iedereen iets anders. Voor sommigen is het simpelweg een schuilplaats. Voor anderen een manier van leven. Huttenwaard Miquel Sánchez kwam hier meer dan veertig jaar geleden terecht, na een bijna-doodervaring in de Himalaya, en verruilde zijn baan in de reclamewereld in Barcelona voor een bestaan in de eenzaamheid.
Hij maakte deel uit van de allereerste Catalaanse Everest-expeditie—ruim veertig jaar geleden—en stond het jaar daarop op de top. ‘Ik kwam terug zonder werk, maar met de zekerheid dat het stadsleven niets meer voor mij was,’ zegt hij terwijl hij soep uitschept. ‘Ik wist niet of ik wel geschikt was om te koken of met mensen om te gaan… maar ik wist dat ik hier wilde zijn. En dat was genoeg.’
Miquel was ook een van de grondleggers van de legendarische Carros de Foc-route—een beruchte huttentocht dwars door het nationale park. ‘In de jaren tachtig begonnen sommige huttenwaarden elkaar op te zoeken. Omdat we constant aan het rennen waren, zei iemand: “Daar komen de Carros de Foc,” net als in die film. En de naam bleef hangen.’
Vandaag de dag is het een van de meest geliefde langeafstandsroutes van de Pyreneeën.
Lichte (490 g), halfhoge wandel- en bergschoen met waterdicht Helly Tech-membraan. Biedt extra enkelsteun en comfort met volle rugzak. Verstevigd bovenwerk, Max Grip-buitenzool voor optimale grip en balans tussen torsie en stijfheid. Extra teen- en hielbescherming voor ruig terrein. €220
Deze ultralichte jas van 180 gram is onmisbaar voor wandel- en trektochten—ideaal voor elk avontuur, vooral in gebieden met wisselvallig weer. Dankzij de 2,5-laags constructie met het Helly Tech Performance-membraan biedt hij ademend vermogen én volledige bescherming tegen regen en wind. De hoge elasticiteit zorgt voor extra comfort en optimale bewegingsvrijheid. De jas is op te bergen in zijn eigen zak. €230
In de bergen kan kennis levens redden. Daarom bevat Open Mountain ook praktische sessies over weer, veiligheid en reddingstechnieken.
Carlos González, lid van de bergreddingsdienst GREIM van de Guardia Civil in de Picos de Europa, vertelt: ‘Nul risico bestaat niet. Maar veel ongelukken kun je voorkomen met een paar basisprincipes: fysieke voorbereiding, de juiste uitrusting en het vermogen om het terrein te lezen.’ Wat veroorzaakt de meeste reddingsacties? ‘Overschatting van het eigen kunnen en gebrek aan geschikte uitrusting.’
Naast hem staat Alex Van Der Laan, meteoroloog met een specialisatie in de Pyreneeën. ‘Vertrouw niet op het weerbericht van je telefoon. Die zijn boven in de bergen waardeloos. Hier moet je leren echte weerkaarten lezen. De omstandigheden kunnen hier in minuten omslaan.’
Dit draait niet om angst—maar om bergcultuur. Een manier van zijn, waarin avontuur samengaat met bewustzijn. De groep mengt zich in het gesprek. We delen inzichten, ervaringen, verhalen. Steeds meer draden in een groter web van gedeelde wijsheid.
Vanaf de hut slingert het pad omhoog, langs bevroren meren, smeltwaterbeekjes en sneeuwvelden. Montardo rijst zwijgend op, als iemand die weet dat hij zich niet hoeft voor te stellen. In een lange rij bewegen we ons richting de top, als een karavaan van hobbits—lachend, wind in de haren, stap voor stap. ‘Kleine passen zijn beter dan grote in dit terrein,’ zegt de gids.
De klim wordt iets intiems: een dans van ritme en ademhaling. De rotsen vertellen hun verhalen. ‘In de jaren zestig klom men uit noodzaak, gedreven door honger naar de top. Vandaag doen we het voor het plezier,’ zegt de gids, terwijl we onder de naaldtoppen van Travessany doorgaan. We steken sneeuwvelden over langs meren die nog in de greep van de winter verkeren. Bij het laatste zadel voor de top snijdt de wind ons fel in het gezicht, en trekt de mist dicht. Elke stap wordt zwaarder. En tegelijkertijd opwindender.
Boven vallen we elkaar in de armen. Er is geen uitzicht—de wolken zijn inmiddels neergedaald—maar we weten: dit is een plek die telt.
De afdaling is de echte test. Onze benen trillen, het rotsachtige terrein vraagt om volledige focus. Met stokken dalen we voorzichtig af—al zijn een paar uitglijders in de sneeuw onvermijdelijk. Naarmate we lager komen, lijkt het landschap veranderd. Alsof het zich pas echt laat begrijpen van bovenaf—of op weg naar beneden.
Terug in de hut is de dag nog lang niet voorbij. David Serrano, medeoprichter van het ambachtelijke biermerk Refu, verwelkomt ons met een ongefilterde IPA. ‘We komen uit de Aranvallei,’ zegt hij, ‘en we geven ons budget liever uit aan goede ingrediënten dan aan marketing,’ grapt hij. Zijn bier reist per busje van hut naar hut.
Naast hem serveert Rober Bosch van EncantArán zongedroogde tomaten in rozemarijnolie. ‘De eerste batch was voor mijn moeder,’ vertelt hij. Vandaag worden zijn producten verkocht op markten en in restaurants, nog steeds gemaakt op dezelfde manier: met uren zon, geduld en passie.
Dan valt de nacht—maar het doek nog lang niet. Het diner wacht. Joseba Cruz verschijnt: rondreizend chef en culinair verhalenverteller. Joseba groeide op tussen bakkerijen en moestuinen, leerde koken met klei, stenen, zon en hout. Op zijn veertiende stond hij al in een sterrenrestaurant. Maar hij werd moe van ego en overdaad. Tegenwoordig reist zijn restaurant, Le Clandestin, van ruïne naar veld naar hut. Geen machines, geen franje. ‘Het draait niet om protocol, maar om het product. Eet hoe je wilt. Voel wat je voelt.’
Die avond, op 2.200 meter hoogte in Ventosa i Clavell, kookt Joseba langzaam, met hart en ziel. Rundvlees van dieren uit de bergweiden, 72 uur gegaard. Zeeduivel. Zelfgebakken brood, zoals hij dat als kind al maakte. ‘Ik geef meer om herinnering dan om perfectie,’ zegt hij.
De volgende ochtend sluit een yogasessie bij zonsopgang de cirkel. Adem, strek, stilte. Alles wat we beleven, lost op als ochtendmist in zonlicht. En in het hart van Open Mountain blijft één ding me helder voor de geest: de bergen zijn een prachtige plek om anderen te ontmoeten—en jezelf.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.