Ritmische trommels en snaarinstrumenten galmen onder het palmbladeren dak. Het knijpende geluid van de khlui – de Thaise traditionele fluit – zwelt aan terwijl nasale kinderstemmetjes in hetzelfde ritme spreukachtige teksten prevelen. Het geluid zit tussen zingen en praten in. De kinderen uit het Phrom Lok dorp in de Thaise provincie Nakhon Si Thammarat geven een onverwachte performance. De jongens zijn onder hun dikke laag make-up nauwelijks meer van de meisjes te onderscheiden.
Met mijn mierzoete welkomstdrankje nog in de hand heb ik plaats genomen op de eerste rij. Of ja, plaats genomen? Als een vorstin ben ik ontvangen en naar mijn troon geëscorteerd. Want alle stereotypen over Thaise gastvrijheid worden in het nog weinig toeristische Phrom Lok lachend bevestigd. De lokale bevolking deelt graag haar cultuur, zo ook de Menora dans.
Op mijn plastic-tuinstoel-troon wapper ik mezelf wat koelte toe in het geïmproviseerde bamboehouten theatertje. De lucht is vochtig en draagt in de verte de weeïg bitterzoete geur van de doerianvrucht. In felgekleurde kostuums dansen en zingen de kinderen geheel synchroon. Door de overweldigende knalkleuren en tierelantijntjes lijken de zeven dansertjes een en dezelfde figuur; maar wie goed kijkt, ziet dat de handgemaakte kralenkostuums juist allemaal anders en geheel uniek zijn.
De Menora dans, ook wel Nora dans, wordt van generatie op generatie doorgegeven en is dus vrijwel alleen binnen de eigen familie te leren. De Nora dans is een eerbetoon aan de voorouders, een Zuid-Thaise traditie. Naast dans en acrobatiek zit er ook een hoop komedie in de show. Vooral wanneer het optreden wordt opgedragen door volwassenen. Ze houden dan de spanningsboog van het publiek en hun voorouders scherp door toneelstukjes en vieze grappen. Grappen over seks en penislengte in een eerbetoon? Ja, voorouders zijn natuurlijk niet hun gevoel voor humor kwijt. De Nora dans is er dus niet alleen voor het eren, maar ook voor het vermaken van de voorouders; om ze nog wat te lachen te geven daarboven.
Per familie verschillen de Nora dansen. Officieel is het lastig te zeggen wanneer een optreden plaatsvindt. Dit omdat de voorouders zélf een teken geven wanneer ze een Nora dans willen zien, bijvoorbeeld door een visioen te sturen. Maar tegenwoordig worden er meer en meer optredens voor toeristen georganiseerd. De kans om als bezoeker toch een échte, traditiegetrouwe lokale dans mee te krijgen is het grootst wanneer je langs community based (link) toerisme initiatieven trekt. In bijvoorbeeld de provincies Nakhon Si Tammarat, maar ook Phatthalung stellen steeds meer kleine gemeenschappen zich open voor bezoekers.
Reizigers zijn gasten en gasten verwelkom je in je huis. Via community based toerisme verblijf je dus tussen de dorpsbewoners. Engels praten ze zelden, maar met handen en voeten en wellicht een goede gids kom je een heel eind. Voordat de dans begon lieten de dorpsbewoners enthousiast zien hoe ze zelf champignons groeien en uit welke rivier ze hun vis halen.
De kinderstemmetjes, die eerder nog synchroon gedrild de nasale versjes opdroegen, lachen en grappen nu met elkaar. De dans is voorbij en de gouden hoofdtooien vliegen af. De jongens en meisjes verdringen zich om de met fruit bezaaide tafel achter de plastic stoeltjes.
Ook in de aangrenzende provincie Phatthalung laat de Thaise bevolking – niet voor niets bekend om de vriendelijke lach – maar al te graag hun dagelijks leven zien. Het échte Thailand. In een longtail boot glijden we door de bruingele Pakpra rivier. De langwerpige, smalle punt van de boot snijdt geruisloos door het spiegelstille water. Aan de oevers van de rivier tekenen donkere fragiele bouwwerken af tegen de dicht begroeide groene jungle. Als je door je fijngeknepen wimpers kijkt, doen de bouwwerken een beetje denken aan mythische monsterlijk grote spinnen. De hoge kronkelige palen die uit het water oprijzen als poten, het houten hutje als lichaam en het immense visnet als opengesperde bek. In werkelijkheid zijn het vissershutjes. De hele Pakpra rivier, die uitmondt in het Thale Noi meer, staat er vol mee. Geen verrassing dus dat verse zoetwatervis en rivierkreeft hier de basis van de traditionele keuken vormen.
Aan de oever is de visserij echter niet de enige ambacht die bedreven wordt. We meren aan. Ik klim vanuit de boot op een splinterige steiger hoog boven de grond. De steiger loopt wankel door langs grote bananenbladeren en varens tot een open plek in het bos. Op de open plek staat al een deel van de gemeenschap te wachten, de bewoners van het Thachang dorp. Ze groeten met gevouwen handen en knikken met verheugde lach. Klaar om ons de plaatselijke arbeid te laten zien. Van bladerdaken tot kokossnoepjes, alles wordt ter plekke gemaakt op de verscholen werkplekjes in de jungle.
Om het echte Thaise leven te proeven mág je Phatthalung niet overslaan. De longtail boot wordt ingeruild voor een kleine Datsun pickup-auto. In de hemelblauwe verf zijn afgebladerde scheuren te zien die bruinroestige plekken onthullen. Op het dak van het wagentje is een houten plank met balustraden bevestigd. “Eerste rang zitplaatsen” Legt een van de Thachang bewoners uit terwijl hij ons naar boven escorteert. Vorstelijk zit ik op het dak dat onder me mee schudt op het ritme van de motor. Het zoemende geluid van insecten zwelt aan terwijl kinderstemmetjes ons gedag roepen. De laagstaande zon schijnt dromerig door de heiige lucht en de groen uitgestrekte rijsvelden lijken oneindig. Vrouwen en kinderen stoppen even met het planten van nieuwe rijstplantjes in de blubberige aarde om ons kokoswater aan te bieden. Alle verhalen over Thaise gastvrijheid worden door de bewoners van het weinig toeristische Phatthalung lachend bevestigd.
Deze reis werd verzorgd door Amazing Thailand. Via hun green tourism tours sta je als reiziger midden in het echte Thaise leven en draagt toerisme op een verantwoorde manier bij aan het versterken van de Thaise gemeenschappen.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.