De geschiedenis van Hull gaat terug tot 1299, toen Edward I de toenmalige nederzetting aan de rivier de Hull, die uitkomt op de Humber, het predicaat van zeehaven gaf: King’s Town upon Hull. Hull werd al snel een van de belangrijkste zeehavens van het land, zowel vanuit militair oogpunt als vanwege de handel en de visserij. Het werd lid van de Hanze en speelde een belangrijke strategische rol in de Engelse Burgeroorlog.
Gedurende de jaren voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog was de stad op zijn welvarendst en in 1897 kreeg Hull stadrechten. Al tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg men hier te maken met bombardementen, toen vanuit Zeppelins. Maar het was de Tweede Wereldoorlog die de stad echt raakte. Niet alleen was Hull als strategische locatie het primaire doelwit van veel bombardementen, het gebeurde ook vaak dat van andere missies terugkerende eskaders hun restant aan bommen op Hull wierpen, alvorens terug te vliegen naar Duitsland. Zo werd niet minder dan 95 procent van alle gebouwen in de stad beschadigd of verwoest. Het maakt Hull na Londen tot de meest gebombardeerde stad van het Verenigd Koninkrijk. Maar waar iedereen op de hoogte was van het lot van de hoofdstad, bleef het drama in Hull buiten de schijnwerpers. Nieuwsberichten spraken over ‘een stad in het noordoosten’, zonder Hull met name te noemen.
In de jaren zeventig kreeg de stad een nieuwe klap, als gevolg van de ‘kabbeljouwoorlogen’ met IJsland. Die leidden tot de instelling van een 200 nautische mijlen (370 km) grote exclusieve economische zone, waarin alleen IJslandse schepen mochten vissen. Het betekende het einde voor de visserijindustrie in Hull. Duizenden banen gingen verloren.
Wie Hull met deze gebeurtenissen in het achterhoofd bezoekt, verwacht kommer en kwel. Die heeft de stad in het verleden zeker in zijn greep gehad, maar wie nu Hull Paragon Station uitkomt en, via een uitgebreid voetgangersgebied, richting Trinity Market en de Minster en wandelt, wacht een aangename verrassing.
Die begint trouwens al op het station zelf, via het standbeeld van de nogal gehaast ogende Philip Larkin (1922-1985), bij leven de belangrijkste dichter van het land en bibliothecaris van de universiteitsbibliotheek van Hull. De gehaaste pose van de dichter wordt verklaard via een plaquette met een fragment uit zijn gedicht ‘The Whitsun Weddings’: ‘That Whitsun I was late getting away’.
Zijn verraderlijk burgerlijke voorkomen ten spijt, was Larkin een aangenaam eigenzinnig dichter, beroemd van gedichten als ‘This Be The Verse’:
They fuck you up, your mum and dad
They may not mean to, but they do
en ‘Annus Mirabilis’:
Sexual intercourse began
In nineteen sixty-three
(which was rather late for me)
Between the end of the “Chatterley” ban
And the Beatles’ first LP
Hull Paragon Station eert trouwens niet alleen high culture, maar ook de pop culture. Een blauwe plaquette aan de muur meldt dat David Bowie’s begeleidingsband The Spiders From Mars, ten tijde van zijn album Ziggy Stardust, halverwege de jaren zeventig talloze malen vanaf dit station vertrok, op weg naar hun muzikale avonturen. Ere wie ere toekomt, we noemen de drie nog even bij naam: Mick Ronson, Trevor Bolder en Woody Woodmansey. Net als Bowie zelf zijn de eerste twee inmiddels niet meer onder ons.
Hull Minster heeft bijna de uitstraling van een kathedraal, maar is een parochiekerk, die stamt uit 1259. Om het gebouw te kunnen onderhouden, wordt het tegenwoordig voor allerlei activiteiten ingezet. Je kunt er een receptie, vergadering en feestelijke diner organiseren, er is een bezoekerscentrum en een tearoom in gevestigd en er worden exposities gehouden. Door de luidsprekers klinkt wereldse muziek.
Een vriendelijke dame geeft een rondleiding en toont de doopvont waar een van Hulls beroemde zonen werd gedoopt: anti-slavernij-activist William Wilberforce. Naast de slachtoffers uit de beide wereldoorlogen, die van de Falklands en diverse andere conflicten, worden in de kerk ook de bemanningen herdacht van de honderden trawlers die in de loop der jaren zijn gezonken. Meer dan 6000 vissers verdronken. In januari 1968 waren dat er in enkele weken tijds maar liefst drie, wat in totaal 58 mensenlevens kostte. ‘Safely anchored’ heet het op de herdenkingspanelen.
Lillian Bilocca, een inwoonster van Hull die zelf in de visverwerking werkzaam was, begon in 1968 een protestactie om de veiligheid van de vissers te verbeteren. Ze wist waarover ze sprak: zowel haar vader als haar echtgenoot en haar zoon werkten op een trawler. De schepen hadden vaak niet eens een radioverbinding. Ze haalde het nationale nieuws en zowaar: haar protest had succes. Er werden nieuwe veiligheidsmaatregelen van kracht. Zowel op het stadhuis als in het Hull Maritime Museum worden Bilocca’s acties via plaquettes herdacht.
Na het indrukwekkende verhaal dat we in de Hull Minster hebben gehoord, is een wandeling door de Old Town een extra groot genoegen. Eerlijk is eerlijk: we hadden het niet verwacht, al die charmante straatjes vol fraai gerenoveerde gebouwen, die soms uiterst aanstekelijke horecagelegenheden huisvesten. Locals en bezoekers drinken hun koffie op het terras van Bitler Whites, kopen hun vintage kleding in de Poorbody Boutique, eten een hapje in de Humber Dock: stuk voor stuk plekken met karakter.
Aan de overkant van de Hull, waar deze uitmondt in de Humber, ligt The Deep, een prachtig aquarium een zeecentrum, waar je haaien, roggen, reusachtige zeeschildpadden kunt zien, alsook talloze vormen van zeeleven waarvan je het bestaan nooit had vermoed. Het is er druk, vooral met gezinnen, en terecht.
Zouden de duizenden die met de P&O Ferry aankomen inmiddels de weg hebben gevonden naar The Deep, de overdekte Trinity Market, Hull Minster en de Old City? Op onze wandeling door de stad worden we tot tweemaal toe aangesproken met de vraag of we misschien verdwaald zijn. Het is alsof de inwoners van de stad nog niet echt kunnen geloven dat je er simpelweg voor je plezier en uit nieuwsgierigheid rondwandelt. Terwijl dat toch echt het geval is. Hull, het verlegen zusje, heeft onze harten gestolen.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.