BOOARAHHHHUUUUBRUUU. Een oergeluid rukt me uit mijn slaap – ergens tussen het gegrom van een leeuw en het boeren van een dinosaurus. Mijn hart bonst. Donkerte drukt tegen het tentdoek. Ik durf nauwelijks te ademen. Wat het ook is, het klinkt… akelig dichtbij.
BOOARAHHHHUUUUBRUUU. Daar is het weer. Nu rechts van me. En dan – een plons.
Slechts twintig meter verder kabbelt het water van Lake Chamo, berucht om zijn reusachtige Nijlkrokodillen. Ik tast naar mijn telefoon: 04.20 uur. Ongelooflijk dat ik überhaupt heb geslapen.
Door het muskietengaas zie ik nog net de laatste gloed van het kampvuur uitdoven – ons enige schild tegen nachtelijke bezoekers. Naast het vuur zit Asnake, onze ranger, kalm maar alert, zijn kalasjnikov binnen handbereik. Gisteravond nog zagen we de weerkaatsing van krokodillenogen in het schijnsel van onze zaklampen.
Ik rits een hoek van de tent open en gluur naar buiten. De nacht is zo diepzwart dat lucht en aarde één lijken. Aan de overkant van het kamp is het stil in de tent van onze vogel- en kampeergids Temesegen, door iedereen ‘Tome’ genoemd. Dan weer dat gegrom. Ik kruip terug in mijn slaapzak – een tikje angstig, maar vooral… alive. Mijn hartslag, mijn ademhaling, het besef dat er monsters in de buurt zijn: het is pure adrenaline.
Nog een uurtje tot zonsopkomst, dan beginnen we aan een vier uur durende wandeling langs de rivier. Ik sluit mijn ogen en denk aan die ene nacht in Botswana, slapend tussen de leeuwen. Een van de beste nachten ooit. Er is iets aan slapen in de wildernis dat de ziel tot rust brengt.
De dag ervoor kwamen we aan bij Lake Chamo. Vier man, een busje dat betere tijden had gekend, en een berg bagage op het dak. Frits zit voorin. Ruben, Hendrik en ik hebben ons achterin tussen rugzakken en statieven gevouwen. In de laadruimte schommelen drie mannen mee, onder wie Tome en onze ranger Asnake.
Na een halfuurtje hobbelen stopt het busje bij wat moet doorgaan voor een aanlegsteiger: een paar houten planken in drassige aarde. Nog niet zo lang geleden stond dit hele gebied onder water – dat voel je aan alles. De grond is drassig, het licht spookachtig. We zijn de eersten die dit stuk verlaten moeras als kampeerplek proberen. Verderop in het meer steken dode bomen als skeletten uit het water: zwart, grillig, verstild.
Lake Chamo ligt ten zuiden van Arba Minch, gescheiden van Lake Abaya door een landbrug met de veelbelovende naam ‘God’s Bridge’. Het wordt gevoed door de Kulfo-rivier en het overloopwater van Abaya. Samen vormen de twee meren een belangrijk deel van de Grote Slenk die zich uitstrekt van Ethiopië tot diep in Malawi. Dit is een plek van oervorming. De aarde leeft, ademt, schuurt. Dezelfde vallei waar ooit Lucy werd gevonden, de 3,2 miljoen jaar oude voorouder van de mens. En nog altijd wemelt het hier van leven: nijlpaarden, gazelles, apen, krokodillen, en zo’n 340 vogelsoorten.
Onze bootsman, Worku, start de buitenboordmotor. We glijden door de verdronken bomen. Waar vroeger toeristenfaciliteiten stonden, steken nu enkel daken uit boven het water – een stille getuigenis van het stijgende waterpeil. ‘De oude parkeerplaats ligt nu twee meter onder water,’ vertelt Tome. ‘Klimaatverandering. Elk jaar komt het meer verder omhoog.’
De vogels trekken zich er niets van aan. Afrikaanse zeearenden poseren op kale takken als koningen van hun rijk. Egyptische ganzen cirkelen luidruchtig boven ons. Een visser, in een boot die nauwelijks drijft, trekt zijn net binnen. ‘Wat vangt hij?’ vraag ik. ‘Meerval, tilapia, nijlbaars, soms elektrische paling,’ zegt Tome. Zijn ogen speuren ondertussen de hemel af.
Lake Chamo is niet alleen een ecologisch wonder, maar ook een levensader. Voor de dorpelingen, voor de vogels, voor de wereld van reptielen eronder. Want dit water is thuis voor enkele van de grootste Nijlkrokodillen ter wereld. Vier van de zes recordhouders leven hier.
Voorlopig richten we onze blik vooral omhoog. Tome wijst: reigers, ibissen, ijsvogels, ooievaars met zadelbek, maraboes. ‘De Afrikaanse zeearend is genoemd naar zijn roep,’ zegt hij. ‘Luister: Afriiiicaaa!’
We naderen Ganjulle Island, dat als een slapende schildpad uit het meer oprijst. Plotseling breekt het water open. Een gigantische krokodil duikt op, recht voor de boot. Frits en Ruben grijpen hun camera's en vliegen naar bakboord. Ik gooi mijn gewicht naar rechts om de balans te redden. Nog geen meter onder ons glijdt het monster weg, geruisloos, als een schaduw met tanden.
Dan pas merk ik de twee andere reuzen op de oever, lui in de zon. Hun huid glimt als nat leer, hun tanden steken uit als ivoor. Ze liggen er bij alsof ze al miljoenen jaren wachten op precies dit moment. Deze plek wordt niet voor niets het ‘Crocodile Market’ genoemd. Overal liggen ze – groot, klein, oud, jong – als levende fossielen. Af en toe schuift er eentje het water in, bijna geruisloos.
‘Wat eten ze?’ vraag ik, mijn blik nog steeds op het dichtstbijzijnde exemplaar gericht. ‘Meestal vis,’ zegt Tome. ‘Maar ook zebra’s die komen drinken.’ Hij pauzeert even. ‘En elk jaar verdwijnen hier zes tot acht vissers.’ Verderop zie ik wat hij bedoelt: mannen op gammele vlotten, nauwelijks meer dan een paar takken en een plastic jerrycan. Eén verkeerde beweging, één stille golf – en ze zijn weg. Ik kijk naar het troebele water naast de boot. ‘Zolang de motor draait, kun je je hand erin steken,’ zegt Tome. ‘Maar als hij uitstaat... dan niet. Dan ben je hem kwijt. Misschien meer dan dat.’
Terug in het kamp ligt een enorme krokodil op de oever, vlak bij de aanlegsteiger. We zetten onze tenten op, op aanwijzing van Asnake: ‘Niet te dicht bij het water, maar ook niet bij de struiken.’ De grond is bezaaid met afdrukken van nijlpaardenpoten – duidelijk hun favoriete hangplek.
Ik veeg het zweet in mijn nek weg – en een dozijn mieren. Mijn tent staat. Stoffig en bezweet kijk ik naar de zonsondergang terwijl Asnake een vuur maakt, dat samen met zijn vuurwapen bedoeld is om gevaarlijke dieren op afstand te houden.
De zon zakt weg achter de horizon. Aan de overkant van het meer duiken bavianen op, silhouetten tegen het laatste licht. Een maraboe zweeft als een schaduw over ons heen. De soundtrack van Lake Chamo komt tot leven: kwakende kikkers, sissende insecten, plonzend water. De maan hangt als een glimlach boven de bomen; daarboven fonkelen Saturnus, Venus en Uranus.
We eten, lachen, drinken en luisteren naar de nacht. Dan klinkt er, vanuit de duisternis, een laag gegrom. Asnake heft zijn hoofd. ‘Nijlpaard,’ zegt hij. ‘Maar maak je geen zorgen – ze komen alleen ’s nachts uit het water.’
Om 05.30 uur gaat mijn wekker. Aan de horizon kondigen de eerste strepen roze en paars de opkomende zon aan. Een voor een klauteren we allemaal ongedeerd uit onze tenten. Het lijkt erop dat ik de enige was die goed sliep; de anderen werden wakker gehouden door het geluid van hongerige roofdieren. ‘Heb je de hyena gehoord?' Vraagt Asnake. Die kwam om polshoogte te nemen – vlak naast de tent van Frits. Een nijlpaard heeft het afgeschrikt.’
Het ontbijt bestaat uit fruit en overgebleven brood. Bij het zien van onze teleurgestelde, naar cafeïne hongerige gezichten, verontschuldigt Tome zich voor het gebrek aan koffie - blijkbaar hebben we gisteravond de hele voorraad opgedronken. We zijn snel over de teleurstelling heen. Dit is tenslotte het soort ervaring dat nul sterren scoort voor comfort, maar bovenaan de hitlijsten staat voor avontuur. We vullen onze waterflessen, pakken onze spullen in en stappen in de minibus. Minuten later zijn we bij de trailhead.
We volgen Asnake door kreupelhout en smalle paden, en vervolgens over open plekken omringd door bomen vol met vogels, bavianen en groene apen. We springen over beekjes, zakken weg in modder, klauteren over omgevallen bomen. Overal zien we sporen van nijlpaarden: brede, diepe voetafdrukken en rivieroevers die onder hun gewicht zijn afgebrokkeld.
Ongeveer twee uur later stuiten we op een illegale houtskoolsite. Bomen zijn gekapt en onder de grond begraven om langzaam te verbranden tot koolstofrijke brandstof. 'Dit zegt veel over de armoede hier,' zegt Asnake grimmig. Hij pakt het achtergelaten gereedschap op en meldt de locatie bij de parkautoriteiten.
We trekken verder. Het pad wordt nauwer, de doornstruiken dichter. We klimmen, zweten, vloeken en lachen. Dan opent het landschap zich plotseling. De rivier glinstert tussen de bomen. Boven ons flitst een ijsvogel voorbij – blauw, groen, levend licht. In de verte klinken stemmen, gejuich.
Forty Springs. Arba Minch’ natuurlijke trots. We ploffen neer op het gras, bezweet, onder de modder, maar euforisch. Lokale jongens springen met Olympische flair het water in, spetterend en schaterend. Wij blijven zitten, doodstil, genietend van het moment.
‘Asnake,’ zeg ik. ‘We hebben krokodillen, nijlpaarden, een nieuwsgierige hyena én een ochtend zonder koffie overleefd.’ Hij knikt. ‘En een pittige hike.’ ‘Dus het is tijd om dat laatste probleem op te lossen.’ Hij lacht. ‘Kom. Ik weet een plek met de beste koffie van Arba Minch. Die heb je verdiend.’
Avontuur is onvoorspelbaar. En dat is het hele punt. Als er echter iets misgaat (verloren tassen, verstuikte enkels, gemiste vluchten), is het handig om een back-upplan te hebben. World Nomads is gemaakt door reizigers, voor reizigers, met 150+ avontuurlijke activiteiten. Eenvoudig, flexibel en klaar wanneer je het nodig hebt. Pak vrijheid. Pak World Nomads.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.