Zoals zoveel mensen ken ik de stad Martigny als tussenstop van de trein. De comfortabele Zwitserse wagons worden er ingewisseld voor een boemeltje dat zich dwars door smalle kloven bergopwaarts werkt richting Frankrijk. Het is een spectaculaire rit met steile hellingen tot wel twintig procent. Deze keer stap ik halverwege uit voor ander moois: een tocht op toerski’s.
Maar eerst mag ik eau de vie proeven in Martigny, een sfeervol stadje dat al door de Romeinen werd gebruikt als draaischijf van wegen. In het centrum voel je de zuidelijke invloed. De gevels zien er net wat zwieriger uit, zodra de zon schijnt verandert het Place Centrale in één groot terras. En gastronomie staat met hoofdletters in het plaatselijke DNA gekerfd, met dank aan een enorme rijkdom aan streekproducten zoals wijn, fruit, honing, paddenstoelen, kaas en vlees.
Voordat ik naar mijn standplaats in het kleine dorpje Les Marécottes vertrek, bezoek ik de distilleerderij van Morand, een instituut uit 1889 en nog altijd in handen van dezelfde familie. ‘Het begon met siroop dat mijn voorouders in de zomer naar Chamonix brachten,’ vertelt Julien Morand, vierde generatie in het bedrijf. ‘Daar werd het met water aangelengd en aan de toeristen verkocht.’
Uiteraard wordt er geproefd. Van verschillende smaken eau de vie, met de perenbrandewijn Williamine© als klassieker, tot gins, likeur en heerlijke siroop van allerlei soorten fruit. ‘Je moet vasthouden aan het verleden maar tegelijkertijd meebewegen met de tijd,’ aldus Julien. ‘Zo willen we nu zachtere smaken met minder suiker en alcohol.’
Met een fles abrikozensiroop in de tas, reis ik door naar Les Marécottes. Mijn boetiekhotel staat aan de rand van een dierentuin uit 1955. Om mijn ronde door het park ontmoet ik een opa die er wekelijks met zijn kleinkind geniet van de marmotten, vossen, herten, gemzen, beren en wolven. Ik slik mijn bedenkingen tegen dierentuinen in en verheug me op morgen. Misschien dat we tijdens de tocht door de wildernis dieren in de vrije natuur zullen zien.
Les Marécottes was in 1953 een van de eerste skistations van de streek. Het is sindsdien bescheiden gebleven met nu zo’n twintig kilometer piste in een prachtige natuurlijke omgeving van rotswanden en vergezichten. En het dorp is geliefd bij toerskiërs die er komen voor de offpiste mogelijkheden. Samen met locals Raoul en Carmen teken ik vandaag voor een klassieker: over de Col de la Golettaz naar het Lac de Salanfe en via de verborgen Vallon de Van terug naar de bewoonde wereld.
Koffie in La Creusaz, een gehucht van houten chalets op 1.700 meter hoogte. Het panorama is geweldig. Van de Rhônevallei in het oosten tot het Mont Blancmassief in het zuidwesten. Genieten van het uitzicht. Hoewel... Ik heb bij aankomst de route gezien die we zo meteen moeten klimmen richting de Col de la Golettaz. Die is steil.
Na nog een laatste espresso doen we de vellen onder de ski’s en beginnen we de tocht. Het eerste stuk gaat langs de rand van het skigebied dat geen sneeuwkanonnen heeft en het moet doen met de sneeuw die uit de lucht komt vallen. Dit is zoals het er ooit overal uitzag. Puur natuur. Heerlijk.
Zodra we boven de chalets zijn, verandert het terrein. Het wordt serieus. Steeds een beetje steiler. Aanvankelijk praten we nog wat, maar na verloop van tijd is alle zuurstof nodig om de spieren aan het werk te zetten. Zoeken naar een ritme dat prettig voelt, concentreren op de techniek zodat je zo min mogelijk energie verspilt. Hoe hoger we komen hoe meer we zien.
Toerskiën heeft de laatste jaren een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Van een niche voor fanatieke bergsporters, is het uitgegroeid tot een vorm van wintersport die bij een breder publiek geliefd is. Van elke drie skisets die in de Alpenlanden worden verkocht is één een toerski-uitrusting. De groeiende populariteit heeft verschillende redenen. Zo is het moderne materiaal lichter en beter. Daarmee loop je gemakkelijker omhoog en kun je beter afdalen door de ongeprepareerde sneeuw. Daarnaast zijn steeds meer mensen op zoek naar rust, stilte en natuur.
Recht naar boven lopen lukt ondertussen niet meer. Het is zo steil dat we een zigzagbeweging maken. Schuin naar linksboven, bocht maken, schuin naar rechtsboven, bocht maken, schuin naar linksboven, enz. Uiteindelijk kan dat alleen nog met een spitzenkehre, een beweging waarbij je met één ski bijna 180 graden van richting verandert, gevolgd door de tweede. Berggids Raoul geeft wat tips zodat we zelfs op het steilste stuk nog een bocht kunnen maken.
Als we bijna bij de col zijn, is de wereld gekrompen tot een sneeuwvlak tussen hoge donkere rotswanden. Het is imposant en intimiderend tegelijk. En uiteindelijk is het terrein zo steil dat zelfs de spitzenkehre niet meer lukt. We doen de ski’s uit en maken ze aan de rugzak vast. Daarna nog twintig, dertig meter klimmen tot de top. Bij elke stap laat de ijle lucht zich voelen. Boven. Voilà. Merci.
We schudden elkaar de hand en gaan op zoek naar een plekje in de zon voor een pauze met warme thee en energierepen. De locatie is verbluffend. De rotswanden, besneeuwde bergen, oneindige leegte, de pieken van Les Dents du Midi aan de horizon, bomen die verspreid staan in het witte tapijt. Er is ook meteen goed nieuws: we zien nauwelijks sporen van skiërs die ons voor zijn geweest. Dat belooft feest.
En zo gaat het precies. Kniediep door opstuivende vlokken. Raoul skiet voorop om de beste route te zoeken. Carmen en ik volgen. Door heerlijk golvend terrein, over een wat steilere wand, tussen de bomen door, over een brede onaangetaste bergrug. Af en toe maken we een tussenstop en kijken we achterom naar onze handtekening in de sneeuw, een fraai spoor vol bochten.
Hoe oneindig de afdaling er vanaf boven ook uitzag, we staan uiteindelijk op het vlakke besneeuwde stuwmeer, het Lac de Salanfe. Het mooie skiën door onaangetaste diepe sneeuw is gedaan. We volgen een soort bospad door de Vallon de Van. Vlak, hard en soms ijzig. Een kwestie van blijven staan. Het landschap is echter prachtig. We passeren een kapelletje, het almdorp Van d’en Haut, een sneeuwbrug over snelstromend water en een auberge die vandaag helaas gesloten is. Het wordt gecompenseerd door een tunnel vol ijspegels die soms wel een meter lang zijn. Diep beneden zien we Martigny liggen.
Ik slaap die avond in Saillon les Bains, een kuuroord in het Rhônedal. Vermoeide spieren worden er verwend met heilzaam water. Eenmaal hersteld wandel ik naar het oude Saillon, dat tot de mooiste dorpen van Zwitserland wordt gerekend. Het ligt tegen de flanken van een heuvel met een kasteel op de top. In een herberg lees ik het verhaal van Joseph-Samuel Farinet, in de 19e eeuw de Robin Hood van Wallis.
Hij maakte naam door valse munten te slaan en deze te verdelen onder de arme bevolking. Farinet wist tien jaar uit handen van het gezag te blijven, maar werd uiteindelijk gepakt en veroordeeld. Hij zou tijdens een vluchtpoging zijn omgekomen. De precieze omstandigheden in mist gehuld.
Ooit dwaalde Farinet door deze straten van Saillon. De oude kern ziet er niet veel anders uit dan in zijn tijd. Vanaf het hoogste punt van het dorp kijk ik uit over de Rhônevallei beneden en de bergen aan de horizon. In de verte zie ik een treintje bergop kruipen.
Het is heerlijk om je onder te dompelen in het goede leven van de Martigny Region. Het is er ’s winters groots genieten van het onaangetaste berglandschap, bijzondere musea, uitstekende wijn, gezond water en mooie dorpen. Met en zonder ski’s.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.