Artsen kunnen de eerste veranderingen in de hersenen herleiden tot chemische reacties. Zonlicht dat op het netvlies valt, verhoogt de productie van serotonine – het ‘gelukshormoon’ dat het humeur verbetert, concentratie verscherpt en zelfs introverten spraakzaam maakt. ‘Het hele dorp voelt een beetje high,’ lacht onze gids Jani, ‘alsof we twee espresso’s te veel op hebben.’

Tegelijkertijd heeft melatonine, het hormoon dat normaal gesproken na zonsondergang toeneemt om je slaperig te maken, moeite om op gang te komen. De nacht vervaagt tot schemerlicht, dromen versplinteren, en een prettig soort vermoeide alertheid zweeft in je bewustzijn. De inwoners lossen het op met verduisterende gordijnen en een simpele regel: luister naar je lichaam, niet naar de klok. ‘Je eet wanneer je honger hebt en rust wanneer je moe bent,’ zegt Jani. ‘Het is heerlijk simpel.’

Psychologen noemen het tijdelijke desoriëntatie, of tijdelijke vervaging van het tijdsbesef: de vertrouwde scheidingen tussen middag en avond, werk en vrije tijd, vallen weg. Reizigers ontdekken nieuwe, intuïtieve ritmes — vliegvissen om 01.00 uur ’s nachts, de hele nacht wandelen, en dutjes doen in zonovergoten heide. Herinneringen keren terug als kleurrijke, ongeordende ansichtkaarten.