Mijn thuis voor de komende dagen is een voormalig pakhuis in de hipste buurt van Minneapolis, het Warehouse District of The North Loop, zoals het ook wordt genoemd. Het pand uit 1897 was een showroom voor landbouwwerktuigen. Anno nu is het een van de hotspots van de stad: het Hewing Hotel. De ruimtes zijn groot en hoog, mijn kamer kijkt uit op andere pakhuizen aan de overkant van de straat. En als ik naar buiten loop, word ik omarmd door historie én vernieuwing. In de oude panden zitten kunstgalerijen, ateliers, restaurants, appartementen, kantoren, koffietentjes. De wijk staat op de nominatie voor een plek in het National Register of Historic Places met 62 pakhuizen van zes tot acht verdiepingen hoog.
Voor ik door deze buurt ga dwalen, wil ik eerst naar Hennepin Avenue, ook niet meer dan tien minuten lopen. Daar brengt de stad een ode aan Bob Dylan met een prachtige bijna vijftig meter hoge mural: The Times They Are A-Changin’ van de Braziliaanse kunstenaar Eduardo Kobra. Het is een caleidoscoop van kleuren met daarin drie portretten van Dylan verwerkt. De eerste is die van de jongeman die in de folkscene van Minneapolis zijn weg naar het kunstenaarschap vond.
Die scene bevond zich eind jaren vijftig aan de andere kant van de Mississippi in het buurtje dat Dinkytown wordt genoemd, nabij de universiteit. Daar woonde en speelde Robert Zimmerman, zoals hij toen nog heette, in cafés en kleine zaaltjes. Vlak voor een van zijn optredens bedacht hij zijn artiestennaam.
Terug naar het Warehouse District, tot in de 20e eeuw een druk industrieel gebied en handelscentrum met fabrieken en reusachtige pakhuizen. Het is nu vooral een buurt waar je doorheen moet dwalen. Ik volg een wandeling langs historische plekken. Met een plattegrond op mijn telefoon volg ik de route langs panden zoals een voormalige pastafabriek uit 1896, een koetsenfabriek van Studebaker, een warenhuis waar T-Fords in elkaar werden geschroefd uit 1914.
Elk gebouw heeft een eigen verhaal. Zo ook de Soho Lofts aan North Washington Avenue. Hier vestigde Frank C. Mars na twee mislukkingen in 1922 zijn snoepfabriek. Een jaar later werd de Milky Way-reep een ongekende hit, goed voor een jaaromzet van 11 miljoen dollar (naar nu omgerekend). Later volgden onder meer repen als Snickers (1929), Mars (1932) en Raider/Twix (1968). Een eeuw later is het bedrijf nog altijd in handen van de familie Mars, een van de rijkste families van de Verenigde Staten.
Ik drink koffie bij Backstory, ga hardlopen door de parken aan de Mississippi en eet op een bijzonder adres: Owamni. Hier kookt Sean Sherman, een Native American van de Oglala Lakota. Hij gelooft in de ingrediënten en kooktechnieken van zijn voorouders. Denk aan bizon, handgeplukte wilde rijst en sumak (kruiden). Gezond, voedzaam en lekker. Op de menukaart vind je daarom geen producten die later door de Europeanen zijn meegebracht zoals witmeel, suiker en bewerkte melk.
‘Als jonge chef verbaasde ik mij erover dat in restaurants helemaal geen ingrediënten werden gebruikt van het land waarop we ons bevonden,’ aldus Sherman in een culinaire podcast. ‘In ons reservaat leefden we voor een belangrijk deel van blikvoer en ander industrieel voedsel, niks romantisch aan. Door de kolonisatie was van onze oorspronkelijke keuken weinig over. Maar we gingen nog wel wilde bessen plukken en jagen.’
Het onderwerp greep hem, hij verdiepte zich erin en begon met zijn vergaarde kennis Owamni, een restaurant met een Indigenous menu. ‘Niet met gerechten uit een ver verleden, maar met een moderne keuken op basis van traditie.’
Vanaf het terras kijk ik uit over de Mississippi. De bediening is voor een groot deel native American. Precies zoals Sherman, ‘The Sioux Chef’, het graag ziet. Datzelfde geldt voor de leveranciers. Mijn handgeplukte wilde rijst met gedroogde bessen is lekkerder en veelzijdiger van smaak dan ik me vooraf had ingebeeld.
Het is geen toeval dat dit restaurant juist in Minneapolis goed aanslaat. De stad heeft een reputatie als het gaat om nieuwsgierigheid en een open blik op de wereld. Zo wordt tijdens mijn bezoek de Pride groots gevierd, ondanks de minder tolerante houding van de nationale overheid. Misschien dat het de vrije geest juist nog wat extra aanwakkert. Het zit in elk geval in het DNA van Minneapolis dat als handelsstad mensen uit alle windstreken over de vloer kreeg. En die allemaal iets hebben achtergelaten.
Voor een lesje geschiedenis met humor ga je naar het Mill City Museum, gevestigd in wat ooit de grootste molen of meelfabriek van de wereld was, met een productie van een miljoen kilo meel per dag. Niet voor niks een National Historic Landmark. Hoewel er een platform is met fraai uitzicht over de Mississippi, moet je voor het beste panorama bij de buren zijn: het Guthrie Theater. Dit is een kunststuk van architectuur met als blikvanger een eindeloze brug die boven de rivier lijkt te zweven.
De Stone Arch Bridge uit 1883 brengt me naar de overkant van het water. Wat ooit een drukke spoorbrug was, is nu wandel- en fietspad. Vanaf halverwege kijk je recht op de St. Anthony Falls. Geen waterval die vanaf een klif tientallen meters omlaag klettert, maar meer een onoverbrugbare stroomversnelling. Deze hindernis in de Mississippi is een van de redenen waarom Minneapolis is uitgegroeid tot een stad van industrie en handel. Schepen konden niet verder dan hier.
Minneapolis wordt vaak in één adem genoemd met het nabije Saint-Paul. Samen vormen ze de Twin Cities. Hoewel ze min of meer dezelfde geschiedenis delen op de oevers van de Mississippi, zijn ze nogal verschillend. Minneapolis met open venster naar de wereld, Saint-Paul leunend op een sterke lokale gemeenschap. De een creatief en progressief, de ander behoudend met meer klassieke gebouwen zoals de kathedraal, het Capitool uit 1893 en het Landmark Center uit 1902.
Voor een van de grootste attracties van de Twin Cities moet ik naar een buitenwijk. Daar bevindt zich Paisley Park, de studio en woning van Prince. Het is een plek die in de jaren tachtig en negentig werd bezocht door tal van beroemdheden zoals Madonna, REM, Sting, Céline Dion en leden van de Red Hot Chili Peppers. Een gids leidt je door de ruimtes zoals een lounge, enorme hal voor feesten, studio’s vol instrumenten zoals de gitaar waarmee hij zich een plek tussen de beste gitaristen van de wereld speelde.
’s Avonds in het Warehouse District klinkt de muziek van nu. De dag loopt op zijn einde en op straat wordt het alleen maar drukker en gezelliger. Er wordt geshopt in stijlvolle boetieks met minimalistische kleding, exclusieve interieurstukken, sieraden van local designer Larissa Loden en T-shirts met Minnesota-prints van Northmade. Na mijn rondje drink ik een Old Fashioned in de donkere Parlour Bar, die verstopt zit in het souterrain van een voormalig pakhuis. Het voelt een beetje als een speakeasy uit de jaren twintig en dertig, toen er in Amerika een verbod op productie en verkoop van alcohol gold.
Als afsluiting moet ik, zo is me door locals verzekerd, naar de rooftopbar van mijn tijdelijke thuis, het Hewing Hotel. Dat is niets te veel gezegd. Het is tien uur ’s avonds, het zwembad op het dak zit vol, in de bar en op het dakterras gonst de sfeer op het ritme van de dj-set. De lucht is gevuld met jonge energie en de skyline van de stad fonkelt in alle kleuren van de regenboog tegen de donkere nacht.
Geen twijfel mogelijk, het wordt laat vanavond.
Reis naar Minneapolis en ontdek een stad die de wereld met open armen ontvangt. Waar het verleden met liefde wordt bewaakt, maar de blik vooral vooruitkijkt. Wandel langs de vele microbrouwerijen, muziekpodia en makerijen, struin door het Warehouse District, steek de Mississippi over via de Stone Arch Bridge en duik het Mill City Museum in: Minneapolis laat zich graag ontdekken.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.