Wolken hangen zwaar op het water van Lake Superior. Kleuren, vormen en zelfs de horizon lossen op in oneindig grijs. Het meer is reusachtig groot, goed voor tien procent van het totale zoetwateroppervlak in de wereld. De oorspronkelijke bewoners, de Ojibwe, noemden het ‘Gitchi-Gami’, de grote zee. 560 kilometer lang, 260 kilometer breed.
Er vaart een enorm vrachtschip voorbij. Via een netwerk van meren en rivieren op weg naar de Atlantische Oceaan. Mijn boot maakt een bocht naar de haven van Duluth, de grootste in het binnenland gelegen haven ter wereld. Niet gek voor een stad van nog geen 90.000 inwoners, ontstaan uit een handelspost voor bont in de 17e eeuw en in de 19e eeuw de snelst groeiende stad van de VS dankzij koper- en ijzermijnen.
De vaartocht is heerlijk. We gaan op z’n Amerikaans langs de grootste, snelste, smalste, oudste, eerste, hoogste, goedkoopste, enzovoorts. Een deel van de voormalige industriële panden is niet meer in gebruik maar te duur om af te breken. Wat rest is een soort havenmuseum. Met een stalen hefbrug uit 1929 als icoon.
Duluth heeft zijn hoogtijdagen gehad, maar is ook weer opgekrabbeld. De oude Fitger’s Brewhouse is nu een levendige microbrouwerij met bar, proeflokaal, restaurants en shops. Het vertelt het verhaal van nu en van eind 19e eeuw, toen Duluth een typische frontier town was, gelegen aan de rand van de beschaving met 18 saloons voor arbeiders en gelukzoekers.
Duluth is de geboortestad van Robert Allen Zimmerman, later bekend als Bob Dylan. Hij woonde er tot hij zes jaar oud was. Later zou hij er terugkeren om sterren als Buddy Holly en Ritchie Valens te zien spelen in de Armory, een theater dat nog altijd bestaat en grondig wordt gerenoveerd. Over zijn relatie met de stad bestaan tegenstrijdige opvattingen. Zelf zong hij: ‘Thought I’d shaken the wonder and the phantoms of my youth/Rainy days on the Great Lakes, walkin’ the hills of old Duluth…’
Tijd om op zoek te gaan naar de North Shore Scenic Drive. Eenmaal buiten de drukte van de stad, neem ik de Old Highway 61 met uitkijkpunten over het enorme water. Nog altijd gehuld in ondoordringbaar grijs.
De schoonheid van de weg zit ’m in de uitgestrektheid, de voortdurende aanwezigheid van het gigantische meer, de eindeloze leegte en fraaie stops zoals die bij de Gooseberry Falls, een van de tientallen grote en kleine watervallen langs de route. Met dank aan de regen van de afgelopen dagen stort het water zich op verschillende plekken schuimend over de rand van rotswanden.
Het asfalt volgt de kustlijn. Uitkijkend over het strakke Lake Superior kun je je nauwelijks voorstellen hoe stoer het eraan toe kan gaan als de wind aanzwelt. Tientallen schepen zijn er vergaan. Het verhaal van de Western Reserve kent gelijkenissen met dat van de Titanic. Het stoomschip uit 1890 was hypermodern voor zijn tijd en kon onmogelijk zinken. Tot een storm het tegendeel bewees. Slechts één passagier overleefde de ramp.
Op een klif boven zee zie ik de mooist gelegen vuurtoren: Split Rock Lighthouse. Ik besluit om er met een omweg naartoe te wandelen. Parkeren bij Pebble Beach en dan over het wandelpad richting de kliffen. Af en toe heb ik enkel zicht op zee, dan weer komt de vuurtoren in volle glorie tevoorschijn. Gebouwd in 1910 toen hier nog geen weg lag. Alles moest over het water worden aangevoerd. Dat kon weken duren.
Vuurtorenwachter: wat een leven moet dat destijds zijn geweest. Ver weg van de bewoonde wereld. Split Rock telde drie man die om toerbeurten in de toren zaten. Hun gezinnen kwamen alleen tijdens de zomermaanden over, als de kinderen niet naar school hoefden. De rest van het jaar zaten ze hier alleen. Bij gebrek aan een dorp in de buurt, waren vuurtorenwachters ook schilder, kok, loodgieter, schoonmaker, timmerman, elektricien. Ik klim naar de top van de vuurtoren en geniet van het uitzicht op Lake Superior. De overkant is niet te zien.
Zoals de beroemde Route 66 van oost naar west leidde, ging Route 61 van noord naar zuid. De weg dateert uit 1926 en verbond ooit New Orleans met de Canadese grens, ruim 2.400 kilometer verderop. Nieuwe Interstates hebben de rol van verbindingsweg door de jaren heen overgenomen. Gebleven zijn trajecten vol herinneringen zoals de North Shore Scenic Drive.
Daar is Palisade Head, een honderd meter hoge klif. Gevolgd door ghost town Taconite Harbor met restanten van straten, een lantaarnpaal en een basketbalveldje. Ik passeer plaatsen met typische namen als Tofte, Lutsen, Solbakken en Timberlund. Ze verwijzen naar de Scandinavische gemeenschap die in dit deel van Minnesota is neergestreken. Eigenlijk niet zo gek, want het landschap is af en toe de XL-versie van Noorwegen of Zweden. Met uitgestrekte bossen en meren.
Aanleggen in Grand Marais, dat juist weer Frans klinkt. Met dank aan de voyageurs die vooral in de 18e eeuw een belangrijke rol speelden in de bonthandel. Daarover later meer. Eerst eens door het kleine stadje wandelen, dat bekend staat om zijn creatieve scene met ateliers, kunstgaleries en muurschilderingen.
De legendarische hengelsportwinkel Beaver House is gesloten. De eigenaar wilde dit seizoen zelf gaan vissen. Maar Joynes Ben Franklin is al net zo bijzonder. Een soort winkel van Sinkel die kenmerkend is voor afgelegen plekken zoals deze. Het is een fysieke Bol.com waar je terecht kunt voor kleding, oordopjes, aftershave, pannen, koffie, stickers, warme mutsen, hardloopschoenen, speelgoed en puzzels voor lange donkere avonden.
Grand Marais is een goede standplaats voor wie aan de North Shore Scenic Drive wil overnachten. Met enkele fijne restaurants zoals Angry Trout Café, Blue Water Café en de Voyageur Brewing Company. En voor eenvoudig maar supergoed local, bestel je gefrituurde vis, een sandwich met vis of een portie viscakes bij de North Superior Fishery. Gegarandeerd goed en vers.
Nog een klein stuk naar het eindpunt: Grand Portage National Monument, net voor de Canadese grens. Hier wordt het verhaal verteld van de indianen en de Voyageurs. In de 17e en vooral 18e eeuw werkten zij met succes samen. De Voyageurs, vaak van Franse of Frans-Canadese komaf, werden ingehuurd om met kano’s via een netwerk van waterwegen tot diep in het binnenland door te dringen om de pelzen op te halen die door indianen en pelsjagers waren gevangen.
Bij Grand Portage stond ooit de grootste handelspost van de North West Company, de opdrachtgever. Deze is nagebouwd aan de hand van archeologische opgravingen. Vanaf deze plek werd bont naar Montreal vervoerd om daarna de wereld over te gaan. En handelswaar zoals geweren, kleding, zilver en gereedschap ging de andere kant op naar indiaanse nederzettingen en kleine handelsposten in het binnenland.
Ik loop een ronde langs wigwams van boomschors, blokhutten en het met houten palen omheinde depot waar de handelswaar werd bewaard en het grote huis staat. In de centrale hal vergaderden de Schotse eigenaren van de North West Company één keer per jaar met hun partners uit de streek. De tafels zijn gedekt als toen, met verschillend porselein. Van Wedgwood servies voor de bazen tot tinnen kruiken voor de tolken, de laagsten in rang.
Vanaf de aanlegsteiger kijk ik uit over Lake Superior. Straks rijd ik over dezelfde route terug naar Duluth. Normaal houd ik er niet van om één traject twee keer te rijden. Maar ik verheug me op de koffiestop in Grand Marais en een hamburger bij Grandma’s Saloon & Grill in Duluth. Met op de achtergrond het zware, doordringende geluid van een scheepshoorn die wordt geblazen bij het binnenvaren van de haven. De ijsklontjes tinkelend in het glas Coca-Cola.
Het is een iconische weg die steevast hoog eindigt op de lijstjes van Amerika’s mooiste scenic drives. Rijd van havenstad Duluth naar de Canadese grens, met links de noordelijke wildernis en rechts het immense Lake Superior. Stop waar je wilt, verdwaal een beetje, en laat je meenemen door het ritme van Minnesota’s North Shore.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.