Op de stoffige en steile gravelweg omlaag in North Carolina, probeer ik de zware Harley-Davidson Road Glide overeind te houden. Dit kan niet de juiste route zijn. Maar dat is het wel. Met kunst en vliegwerk draai ik de parkeerplaats op van de bed and breakfast van Dave en Darlene. ‘Dat doet de gps nou altijd,’ lacht Darlene met een moddervet zuidelijk accent. ‘De asfaltweg komt van de andere kant.’
Het was een heerlijke dag op de Blue Ridge Parkway. Bochten rijden, uitkijkpunten, weinig verkeer en dorpen en stadjes als Staunton en Floyd met een handvol winkels, oude houten panden en slappe koffie bij het leukste adres in town: de Floyd Country Store, een soort winkel annex trefpunt, koffieshop, diner, muziekschool en café met live optredens.
Op advies van Darlene neem ik ’s avonds de asfaltweg naar het verderop gelegen Mount Airy om wat te eten. ‘Als je terugkomt, moet je wel uitkijken voor de beer,’ zegt mijn gastvrouw als ik de deur uitga.
‘Voor de wat?’
‘De beer. Er komt ’s nachts weleens een beer.’
Oké. Zwarte beren zijn sneller dan de mens, uitstekende klimmers én zwemmers. Dat is niet bepaald geruststellend. Advies: op afstand blijven. Dat is meestal genoeg. En als een beer jouw kant op komt, loop je langzaam achteruit zodat de afstand gelijk blijft of groter wordt.
Het loopt goed af. En als ik de volgende ochtend buiten kom, staat er een andere gast naar de Harley-Davidson te kijken. Het is Pete uit Alabama. Hij is een shriner, een soort vrijmetselaar, en vertelt dat dit wat mystieke genootschap, behalve ziekenhuizen, ook een eigen motorclub heeft. We praten wat, we lachen wat.
‘Op reis vragen mensen vaak naar mijn zuidelijke accent’, zegt Pete. ‘Maar ik heb helemaal geen accent, waar ik vandaan kom, praat iedereen zo, ha, ha!’
De Blue Ridge Parkway is de ideale opwarmer voor mijn zoektocht naar small town America. De dorpen en stadjes zijn er klein en charmant, maar omdat de Parkway geliefd is, komen er nog relatief veel bezoekers. Op een groot deel van mijn geplande route door Virginia, North Carolina, Tennessee, Kentucky en West-Virginia is dat niet zo. Daar volg ik backroads en byways naar nergens.
Als ik wegstuur van de Parkway slingert het asfalt lui door de Appalachian Mountains. De boordradio begint te kraken. Soms pikt hij even een lokaal station op. Meestal eentje met countrymuziek, tear in the beer-liedjes over jeugdliefdes, hard werken, spijt, familie en de plek waar je geboren bent en begraven wilt worden. Home.
Voor de meeste Amerikanen die ik onderweg ontmoet bij diners, tankstations en motels in kleine stadjes is dit hun thuis. Veel bezoekers van buiten komen hier niet. En ik ben slechts een vluchtige passant. Het asfalt brengt me naar Bristol, een stad die bij weinig mensen op de bucketlist zal staan. Tenzij je een liefhebber bent van countrymuziek, want hier werden in 1927 de eerste countryliedjes op plaat gezet. Onder de 19 muzikanten die 76 nummers opnamen, was slechts één Afro-Amerikaan: El Watson. De rassenscheiding in het zuiden van Amerika was nog in volle gang.
Het is druk in de hoofdstraat van Bristol met haar bakstenen huizen en iconische Burger Bar uit de jaren vijftig. Ik volg de stroom mensen naar het gratis concert van de beroemdste lokale band: 49 Winchester. De band is druk bezig met het veroveren van Amerika, maar nu even terug om het succes te delen met hun thuisbasis in Bristol en het nabije Russell County. Het wordt een mooie, lange, zwoele avond. Een dag later rijd ik bij het verlaten van de stad onder een boog uit 1921 door. De slogan die erop staat is bescheiden en raak: Bristol, A Good Place to Live.
Via een hoekje Tennessee stuur ik de motor richting Kentucky. Het landschap verandert van ruig in lieflijk. Smalle wegen slingeren door eindeloos golvende heuvels. Borden waarschuwen voor langzame trekkers op de weg. Dit is het Amerika van de gewone man en vrouw. Met woontrailers, houten huizen en te grote auto’s.
Het voelt als rijden door een filmdecor – met een koffiestop in het leuke Barbourville. Ik zoek een plek aan het raam en zie het dagelijks leven aan me voorbijtrekken. Daarna volgt een fraai traject door het uitgestrekte Daniel Boone National Forest dat zich verzet tegen het lieflijke karakter van Kentucky. Hier regeert de natuur met meren, rivieren, watervallen en hoge rotswanden. Er is bijna duizend kilometer aan paden aangelegd voor wandelaars, mountainbikers en ruiters.
Mijn eindpunt is Bardstown, de hoofdstad van de bourbon met maar liefst 16 distilleerderijen. Een prachtige scenic byway – de Old Kentucky Turnpike – brengt me naar het Old Kentucky Home Motel . Het is precies zo’n motel waar ik onderweg in Amerika van hou. Voor de deur parkeren, een schone kamer, prima bed, warme douche en een vluchtig praatje op de veranda met een oud echtpaar, verliefd stelletje, handelsreiziger, paradijsvogel of vage ondernemer.
Vandaag is het George, een gepensioneerde vrachtwagenchauffeur die ervan droomt om zijn zoon de Rocky Mountains te laten zien. Als het gaat regenen, staat hij erop dat ik de Harley-Davidson op de veranda zet. Met drie man duwen we de 250 kilogram zware machine over de drempel naar een droge plek. Om er daarna, met een biertje in de hand, tevreden naar te kijken.
Bardstown is leuk die avond. Als ik een kroeg binnenloop word ik bijna ondersteboven gedanst door een opa met kleindochter. Wie nu precies wie leidt is onduidelijk, maar het gaat in een hoger tempo dan opa kan bijbenen. De muziek staat hard, een praatje zit er nauwelijks in. Serveerster Jane hoort dat ik uit Nederland kom en schreeuwt in mijn oor dat ze met me mee wil. Niet vanwege mij, molens of de onvermijdelijke koffieshop, maar voor free healthcare en amazing social security.
Kentucky bevalt me goed. De wegen door de heuvels zijn gemaakt om te toeren. Backroads en byways trakteren op charmante dorpjes, onaangetaste natuur en weinig verkeer. Ik rijd onder Lexington door, de paardenhoofdstad van Amerika. Gevolgd door een lang traject naar het New River Gorge National Park, het jongste nationale park van Amerika.
Route 60 volgt de loop van de New River. Stroomopwaarts. De Harley-Davidson beweegt soepel mee op het ritme van de bochten in de rivier. Huizen en bedrijven maken plaats voor rotsen en vergezichten. Dan staat daar plotseling The Mystery Hole, zo’n typisch Amerikaanse roadside attraction uit de jaren zeventig. Nee, we verklappen niet wat het precies is. Ga maar kijken.
Ik verlaat Route 60 voor een kleiner weggetje, dichterbij het ravijn. Af en toe zijn er uitkijkpunten. Vanaf een bezoekerscentrum loop ik naar een platform voor het mooiste uitzicht van de dag: op de New River Bridge, een stalen boogbrug uit de jaren zeventig die de reistijd tussen beide oevers met 45 minuten heeft verkort. Vakwerk. De Eiffeltoren op zijn zijkant.
Mijn route voert langs de spookstadjes Thurmond, ooit het glorieuze centrum van de mijnstreek, en Nuttallburg waar tussen het groen de overblijfselen te vinden zijn van het dorp en industriële installaties zoals een transportbaan voor kolen. Beckley heeft het eind van de glorietijd wel overleefd. In het mijnbouwmuseum vertellen harde cijfers de historie. Tussen 1880 en 1917 steeg het aantal mijnwerkers in de streek van 3.701 naar 90.000! Zij haalden in dat laatste jaar 90 miljoen ton kolen uit de grond. Niet zonder gevaar. Explosies en ingestorte gangen kostten honderden mijnwerkers het leven. Het was de prijs voor economische groei en trots.
Weg van de New River krult het asfalt door frisgroene heuvels. Herinneringen aan de mijnbouw vervagen. Ik geef de Harley-Davidson de vrije hand. Ontspannen cruisen. Tot aan een perfecte koffie in het Wild Bean Café in Lewisburg, een lief stadje met een bloedige historie, getuige het graf van 95 onbekende soldaten die er stierven tijdens een van de vele veldslagen tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.
Voor ik Lewisburg verlaat rijd ik de Harley-Davidson nog even langs Jim’s Drive-In, een iconisch restaurant dat al meer dan zestig jaar bestaat en sinds de jaren negentig het domein is van de familie Massie. Oma Kathy is dik in de zeventig maar staat nog regelmatig veertien uur achter elkaar in de keuken. Ondanks de opmars van grote ketens, blijft het hamburgerrestaurant populair.
‘Jim’s Drive-In hoort bij Lewisburg,’ zegt Kathy, terwijl ze stug doorwerkt. ‘Iedereen heeft zijn eigen verhaal bij Jim’s. Sommigen kwamen hier met hun ouders een ijsje halen, anderen spraken af met hun highschool-liefje.’
TERLOOPSE ONTMOETINGEN
Langzaam laat Lewisburg me los. De motor glijdt tevreden door steeds leger land. Soms staat er een vervallen huisje langs de weg, soms een prachtig gerenoveerde boerderij met paarden. Ik volg de Seneca Skyway, een bijna vijfhonderd kilometer lange route door de Potomac Highlands. Het is groots genieten. Van de bossen, rivieren, rotsformaties – de Seneca Rocks –, cruisen op de Harley-Davidson Road Glide én van de terloopse ontmoetingen met locals zoals de voormalige autocoureur Fred Whitelaw – ‘ik heb ook 37 motorfietsen gehad’.
In een garage prepareert Fred samen met zijn vriend Dave een Chevrolet voor vintage oval races. ‘Ha, ha, ja dit is gewoon Amerika. Hier ontmoet je rednecks zoals wij. Valt best mee hè? We are good people, right?’
Het is niet ver meer naar mijn bed in de Billy Motel in het plaatsje Davis. De zon zakt achter de Potomac Highlands en kleurt de lucht zachtroze. Ik schakel op voor de laatste kilometers.
Er is geen betere manier om het zuiden van Amerika te ontdekken dan tijdens een roadtrip. Kies voor een kant en klare route of stel met een bestemmingsspecialist een reis op maat samen. Zij kennen de bestemming en helpen je graag op weg!
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.