“Red de planeet” is Felicia’s geschokte reactie op een plastic zak die in haar rivier drijft. Ze peddelt aan wal. De eenden zijn nerveus; wat doet deze dame met haar hoed in onze rivier? “Sorry jongens.” Ze schuift haar peddel onder het boterhamzakje en tilt het aan boord. Ze zet haar reis voort alsof ze de nieuwe Greta Thunberg is. Ze is niet alleen. Felicia leidt een vloot vrouwen in kano’s die zich allemaal hebben opgegeven voor twee dagen mindfulness in het bos. Ik ben een van hen. De enige twee mannen die zich voor dit avontuur hebben opgegeven zijn filmmaker Josiah en fotograaf Frits. Bosbaden is vooral een vrouwengebeuren, geleid door oervrouw Felicia.
Felicia is alles wat Zweden Zweeds maakt. Ze is lang, blond, mooi, en ze houdt van de natuur. Een friluftsliv-meisje dat iedereen vrolijk meeneemt haar bos in om het leven te ervaren zoals het hoort: met beide voeten op de grond, ademend vanuit je buik, en starend als een kind, vol verwondering.
De 32-jarige Felicia is geboren op een boerderij. Kort na haar geboorte, kreeg ze haar eerste paard, Ramses. Toen ze 20 werd, kreeg ze haar eerste hond: Billabong. Hij zwerft de hele dag vrolijk rond in ons basiskamp. Felicia heeft nooit een schermverslaving gehad. Als kind bouwde ze liever hutten met haar oudere broer dan dat ze videospelletjes speelde. Later werd Felicia kitesurflerares en mindfulness-instructrice, maar officieel is ze landschapsingenieur. Toen ik haar vroeg naar haar levensmotto, antwoordde ze: “Mijn doel is om een leven op te bouwen waar ik geen vakantie van nodig heb.”
Friluftsliv
Ik heb ook haar ouders ontmoet, Per en Susanne, twee prachtige mensen die hun dochter vandaag helpen met de lunch en het avondeten. Ze doen alles voor hun dochter. Een grote regenbui viel, net toen we onze kano’s aan land trokken. Per en Susanne waren er meteen met paraplu’s. Het deed me denken aan het Zweedse gezegde: “Det finns inget dåligt väder, bara dåliga kläder”, wat betekent: “Er is geen slecht weer, er zijn alleen slechte kleren”. Dit gezegde wordt steeds weer gebruikt wanneer het regent en schoolkinderen niet naar buiten willen. Het geeft ook aan hoe natuurminnend veel Zweden zijn.
Dat is waar het bij friluftsliv om gaat. Het buitenleven. “Friluftsliv voor mijn gedachten.” Door dit te schrijven, heeft Henrik Ibsen dit typisch Scandinavische woord bedacht. Maar volgens fjordenlandschapspecialist Willem van der Bilt was het de poolavonturier, diplomaat en volksheld Fridtjof Nansen die het woord uitvond. Van der Bilt: “Volgens Nansen gaat het bij friluftsliv om het vinden van de balans tussen lichaam en geest in de natuur. Buitensport als middel, bezinning als doel. Een beetje new age eigenlijk.” Ik kan het al voelen. Het gaat regenen net nu we willen gaan lunchen. Het is waar dat er in Zweden niet zoiets bestaat als slecht weer. Zeker niet als je ouders Per en Susanne heten en meteen tien paraplu’s uitdelen zodra de eerste druppels beginnen te vallen.
De twee dagen van mindfulness bestaan uit kanoën, wandelen, en yoga. Alles bij elkaar noem je dit “bosbaden”. Eerst dacht ik dat bosbaden over een jacuzzi in een bemost bos ging. Het bleek iets heel anders te zijn, iets Japans. “Sta je op het punt bomen te gaan knuffelen?” vraagt mijn vriend nadat ik hem de Wikipedia-pagina heb voorgelezen. ‘Shinrin-yoku is een vorm van natuurtherapie uit Japan. De term vertaalt zich naar ‘bosbaden’ en is een vorm van mindfulness: het concept houdt in dat je je onderdompelt in de sfeer van het bos en de omringende natuur met al je zintuigen ervaart. Deze heidemanie begon in de jaren tachtig en werd vanaf 2016 door diverse lifestylebladen opgepikt.
Een zachte verlegen vrouwenstem: “Hallo iedereen, we gaan een oefening doen.” Felicia zegt dat iedereen haar moet volgen naar het bos. We zitten in een kring en luisteren aandachtig naar wat zij te zeggen heeft. Ze knijpt een rozijn tussen haar duim en wijsvinger. Meestal eet ik deze binnen een nanoseconde op, maar dat is vandaag niet de bedoeling. Felicia vraagt ons naar de rozijn te kijken alsof we er nog nooit een gezien hebben. “Sluit je ogen en ruik eraan. Knijp het tussen je vingers en kijk hoe het terug kaatst. Houd het in het zonlicht en ontdek de kleuren van deze majestueuze creatie van de natuur. Leg het op je tong zonder het door te slikken. Wat proef je?” Thuis, zou ik dit een beetje te veel vinden. Maar Felicia heeft een indruk op me achtergelaten. Ik realiseer me hoe snel ik normaal eet, als een hagedis die in een fractie van een seconde -plop- alles opeet wat beweegt.
Als ik terugkom bij mijn kano, merk ik dat ik veel meer aandacht heb voor mijn omgeving: de wuivende kattenstaarten in het riet, een elegante lijn van dansend zeegras onder mijn kano; en naast mij een vijverschaatser, Gerris lacustris, een insect dat over water loopt zonder natte voeten te krijgen. Mijn zintuigen lijken overbelast. Na de mindfulness training blijken de libellen blauwer te zijn, zie ik meer vlinders en kijk, daar, een koe die bij het water staat.
Vanmorgen zijn we aan boord gegaan van onze kano’s bij het kanocentrum in Stockamöllam. Een plek die me intrigeert, omdat het kanocentrum gevestigd is in een oude meubelfabriek. Hier maakten ze vroeger ligstoelen voor de Zweeds-Amerikaanse Lijn, zegt Felicia’s vader terwijl hij onze koffers in de auto zet om ze naar ons kamp te brengen. We kanoën over de Rönne å, een rivier die zich door het landschap slingert als de “S” in Skåne. Kleine stroomversnellingen brengen af en toe vrouwelijk gekrijs voort en 12 uur lang overheerst het geluid van de peddels. Een metronoom op water.
Na een kanotocht met af en toe een weerbarstige rots (“Rechts houden, allemaal!”) wacht de 8 km lange Skåneleden-wandeling. Tijdens het lopen blijf ik de voordelen van de mindfulnesstraining ervaren. Alles is intenser dan tijdens mijn boswandelingen thuis. De bemoste rotsen zijn bijna fluorescerend. De tak onder mijn voet kraakt niet, hij knispert als sandelhout in een vuur. Ik ruik lavendel, ik hoor het ruisen van de wind in de boomtoppen. Ik streel een stukje boomschors met een vlakke hand terwijl mijn ogen gesloten zijn: Ik voel fluweel. Ik kijk naar het zonlicht dat door de bladeren komt; pixels van licht. Ik neem een foto met mijn telefoon zonder te merken dat er geen internet is. Geen gegevensbalken, geen WiFi, geen contact met de wereld buiten dit bos. Geen nieuws, geen berichten, geen Facebook. Gewoon groen. Ik denk dat ik het begin te begrijpen.
Brandnetelsoep
Onderweg, geeft Felicia ons nog een laatste opdracht. We moeten allemaal foerageren voor ons voorgerecht vanavond: cantharel. Deze wilde paddenstoel met zijn typische trechtervorm groeit in haar bos. Het is geel, het goud van het bos. Felicia’s moeder heeft de brandnetels al geplukt voor de soep. Als alles goed is], staat de soep al te pruttelen. De smaak van cantharel is kruidig met een vleugje peper en een geur die doet denken aan abrikoos. We gaan vanavond buiten koken. Zweden zijn er gek op. We zien rook voor ons, en waar er rook is, is er voedsel.
Per en Susanne ontmoeten ons met een kom brandnetelsoep en een omhelzing, wat ook erg Zweeds is: de omhelzing. Billabong nestelt zich op de schoot van Felicia’s vader.
“Zo, hoe was het?” vraagt hij.
“Mooi”, antwoord ik, en ik plaats me bij het vuur.
Niet veel later, kneed ik mijn deeg rond een lange stok. Ik heb de stok een tijdje in het vuur gestoken. Plotseling verschijnen er verschillende nieuwe stokken, net als de tien paraplu’s die eerder deze middag tijdens de lunch verschenen. Het heeft sindsdien niet meer geregend, trouwens. De Zweden hebben gelijk: Er bestaat niet zoiets als slecht weer.
In dit decor van dansende vonken komt een praktische mededeling van Felicia. “Het is misschien een goed idee om onze tenten op te zetten, nu het nog licht is”. Ze verwacht ons daarna bij haar ouders thuis. We gaan tomaten plukken in de achtertuin, evenals wortelen, sla, artisjokken, en zwarte bessen.
“Heb je die kat vanavond ook horen miauwen?”
Het is het eerste wat ik vraag als ik mijn tent open. Ik heb geen klachten, ik sliep als een eland. Het mos zorgde voor een zacht matras.
Een van de andere vrouwen denkt dat ze vannacht een hert hoorde, een knorrend hert. Ik hoorde duidelijk een kat. Het blijkt een katuil te zijn. Felicia weet precies waar haar nest is, links van de vierde rij bomen; een nest met drie jongen. Een katuil. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar dat zegt niet veel, want ik had ook nog nooit van bosbaden gehoord. Over bosbaden gesproken, het is tijd voor yoga. We pakken onze matten en strekken onze armen uit naar de boomtoppen. Het is nog vroeg, maar langzaam wint de zon aan kracht.
Vind je het tof wat we doen? Help ons de inspirerendste reisverhalen ter wereld te blijven delen. Bij WideOyster geloven we in avontuur, in eerlijke verhalen, en in het vangen van de wereld zoals die écht is: rauw, puur en adembenemend mooi.
We reizen naar de uithoeken van de wereld om je te trakteren op betoverende fotografie, diepgravende reisjournalistiek en meeslepende verhalen die informeren én inspireren. Maar voor niets gaat de zon op. Het kost tijd, hartstocht en middelen om WideOyster draaiende te houden – zonder paywalls, zonder clickbait. Gewoon eerlijke, hoogwaardige reiscontent.
Waardeer je wat we doen, steun ons dan met een eenmalige bijdrage.
Klik hieronder om ons te steunen en deel uit te maken van het avontuur.
©WideOyster, 2026. Al onze avonturen zijn auteursrechtelijk beschermd. Ontdek en geniet, maar onthoud: alle rechten voorbehouden.
WideOyster Media BV
Jacobsgasthuissteeg 11
Utrecht
The Netherlands
Net zoals elke reis snacks nodig heeft, heeft onze website cookies nodig om te functioneren. Accepteer onze cookies en laat het avontuur beginnen! Lees ons Privacybeleid.